26 
op; werd 3000 M.K.S. (500 M.K. X ^ gegeven, dan trad in 1 van 
de 6 proeven een zwakke reactie op ; bij 4000 M.K.S. ( lOOOM.K. X^S.) 
vertoonen 5 cellen alle een duidelijke reactie. De drempel ligt dus 
voor 64 M.K. tusschen 3000 en 4000, dus hij + 3500 M.K.S. 
Toegediend werd nu verder in donker 2000 M.K.S. (500 M.K. X 48.), 
256 M.K.S. (64 M.K. X 4 S.), 32 M.K.S. (8 M.K. X 4 S.), 4 M.K.S. 
(1 M.K. X 4 S.), V, M.K.S. dU M.K. X 4S.), M.K.S. ('/,„ M.K. X 5 S.) 
en bepaald op welke tijdstippen deze boeveellieden drempelwaarde 
zijn. Bovendien werd de drempelwaarde bij volledige donkeradaptie 
bepaald. Het was ons gebleken, dat deze nog vrij wat lager lag dan 
de kleinste hoeveelheid (V^ M.K.S.) waarmee destijds was gewerkt 
(zie Licht u. Wachstum I). 
De grens- ’ of drempel-waarde voor de pliotogroeireactie van deze 
aan donker geadaptèerde cellen ligt hij ongeveer '/loo M.K.S. Dat is 
een hoeveelheid veel lager dan die waai’bij tot dusver plantaardige 
reacties geconstateerd zijn. Ook bij geringer hoeveelheid werd nog 
wel een reactie soms waargenomen, maar in het donker is de grens 
zeer vaag vast te stellen, daar bij sterk dalende prikkelhoeveelheid 
het groeieffect slechts langzaam afneemt, ongeveer volgens de derde- 
machtswortel van de prikkelhoeveelheid (zie L. u. W. 1, welk punt 
wij nader nog zullen uitwerken). Het blijkt dus reeds, dat de cel in 
donker ± 350.000 maal gevoeliger is voor den lichtprikkel dan geadap- 
teerd aan 64 M.K. 
Tabel IV geeft een overzicht van het adaptatieverloop vanaf 64 
M.K. aan donker. 
TABEL IV. Adaptatieverloop of toename der gevoeligheid na 
opheffing der 64 M.K.-belichting. 
Grenswaarde 
Verhouding der 
gevoeligheid 
In 64 M.K. 
+ 3500 M.K.S. 
1 
na 5 Min. ^ 
’ 13 Min. 
2000 
1.75 
na 18 Min. 
! IOV 2 Min. 
256 
13.6 
na 28 */ 2 Min. | 
1 
* I 2 V 2 Min. 
32 „ 
109 
na 41 Min. 
1 
14 Min. 
4 „ 
875 
na 55 Min. i 
. 15 Min. 
7000 
na 70 Min. 
1 
V 16 „ 
56.000 
Aan donker geadapteerd 
+ Vioo „ 
350.000 
(na 90—120 min.) 
