29 
VI. Nadat bij bet onderzoek over de adaptatie aan donker reeds 
gebleken was dal de liclitgevoeligbeid staande in 64 M.K. 350. 000 
maal geringer is dan in donker, konden wij ons verder afvragen 
hoe de adaptatie verloopt, wanneer de cel aan geringer of sterker 
licht te voren geada[)teerd is. Wij hebben ons voorloopig echter 
moeten beper'ken tot de vi'ciag: Hoeveel verandert de stemming of 
gevoeligheidsgraad, wanneer de cellen geadapteerd zijn aan verschil- 
lende lichtintensiteiten ? 
Proeven. Na een verblijf van minstens 2 nnr in verscliillende 
intensiteiten werd bepaald, welke lichthoeveelheid nog juist een 
lichtgroeireactie te voorschijn roept, terwijl de cellen in die inten- 
siteit blijven staan. In Tab. V vindt men het resultaat dezer pioeven 
zeer kort samengevat. 
TABEL V. Verhouding der gevoeligheid na adaptatie 
aan verschillende intensiteiten. 
Aangepast aan 
Grenswaarde 
Verhouding der 
gevoeligheid 
64 M.K. 
3000-4000 M.K.S. 
1 
8 „ 
200- 400 „ 
8,75- n,5 
1 » 
25— 50 „ 
70-140 
'/8 „ 
3- 6 „ 
580—1160 
V04 „ 
0,4 - 0,8 „ 
4375-8750 
V 512 „ 
0 , 1 - 0,2 „ 
17.500-35.000 
Donker 
± 0,01 „ 
+ 350.000 
Nn blijkt het, dat voor intensiteiten van '/m ^.K. tot 8 M.K. 
de gevoeligheid afneemt evenredig met de intensiteit, waaraan de 
cel is aangepast. In 64 M.K. schijnt de ge\oeligheid nog sterker te 
zijn gedaald, dan volgens dezen regel zon te verwachten zijn. Tot 
de allerlaagste intensiteiten zon deze regel ook niet kannen opgaan, 
daar dan in donker de gevoeligheid oneindig groot zou worden. Wij 
zien dan ook ten slotte dat in Ybii M.K. de gevoeligheid in ver- 
gelijking met 7 e 4 niet 8 -maal, maar slechts 4-maal meer is toegenomen. 
Toch is het reeds opvallend, dat ze tot V 04 M.K. nog geldig is. 
Men zon licht geneigd zijn zonder meer aan te nemen, dat men 
hier met de Wet van Weber te doen heeft. Toch moeten wij hier 
voorzichtig zijn met een vergelijking. Wij hebben hier het zeer 
elementaire geval van één enkele cel en hebben daarvoor hel volgende 
aangetoond. 
