30 
Wanneer de groei a n P h y c o m y c e s-c e 1 1 e n is aan- 
gepast aan intensiteiten van tot 8 M.K., dan stijgt het 
kiu an turn licht dat nog een g r o e i i’ e a c t i e te v o o r s c h ij n 
roept (de ,,p r i k k e 1 d r e m p e 1”) evenredig met dieinten- 
s i t e i t. 
Bij liet verifieeren van de Wet van Weber worden twee prikkels 
met elkaar vergeleken die wel ongelijk zijn maar op gelijke wijze 
worden toegediend en de verhouding vastgesteld, die nog als ver- 
schillend wordt waargenomen. Hier echter is de cel aangepast aan 
een intensiteit en wordt eenvoudig het kivantnui prikkel bepaald, 
dat — in korten tijd toegediend — prikkeldrempel is bij die adaptatie. 
De cel is dus aan den eenen prikkel aangepast, terwijl de andere 
prikkel snel als portie wordt toegediend. Feitelijk is dat een andere 
en meer elementaire proef dan de vergelijking van twee intensiteiten. 
Daar echter de verkregen regel zoozeer herinnert aan de Wet van 
Weber voor de vergelijking van twee intensiteiten is het zeer waar- 
schijnlijk dat wij principieel met hetzelfde verschijnsel te doen hebben. 
Niet in dien zin dat bij de lichtgevoeligheid van deze enkele cel van 
eenigen psychischen toestand of onderscheidingsvermogeji sprake zon 
wezen, maar omgekeerd, dat deze psychophysische regels voor het 
menschelijk waarnemingsvermogen in den grond ook berusten op 
enkelvoudiger reacties in de afzonderlijke cellen op welke reeds die 
regels van toepassing zijn. 
Het verdient verder )iog de aandacht, ook met het oog op proef- 
nemingen en opstelling iji zoogenaamd zwak licht, dat dns in een 
zoo geringe intensiteit als Vsu nieterkaars deze cellen reeds ± \b maal 
mmder gevoelig zijn dan in donker. 
Na deze kwantitatieve metingen van de adaptatie of stemmings- 
verandering moeten wij nog op het volgende den nadrnk leggen. 
Terwijl de groei bijv. in 64 MK. slechts 6 a 77o nieer is dan in 
donker, zoodat zulk een cel aan haar groei overigens in ’t geheel 
niet is te onderscheiden vaji een cel in donker, is er toch na licht- 
adaptatie innerlijk een geheel andere toestand, een andere „stemming” 
voorhanden. Want dat blijkt direct aan het kwantum licht dat men 
noodig heeft om zulk een aari licht geadapteerde cel te bewegen 
tot een lichigroeireactie. De stemming (adaptatietoestand of gevoelig- 
heidsgraad) is geheel anders en juist in deze groeireactie treedt het 
verschijnsel der adaptatie in veel zuiverder vorm op dan bij de 
phototropie. 
De reeds bij de phototropie aan den dag komende en veel be- 
