22 
weer door licht vervangen wordt, kan de donkergroeireactie zich 
niet ten volle ontwikkelen ; de groeivertraging wordt vroeger weer 
omgezet in groeitoename, zoodat het minimum, geringer is {11^ j — 857, 7» 
in plaats van 70 — TöVo) en daardoor iets vroeger schijnt te liggen 
(na 7 — 9 min. in plaats van 8—12 min.). 
Het begin en het maximum van de lichtgroeireactie daarentegen 
ziet men bij langer verduistering later optreden, daarmee demon- 
streerend dat het de reactie is op het weer licht maken. Het maximum 
werd bij 1, 2, 3, 5, 77,, 127,, 20 minuten verduistering gevonden 
resp. op 107,-13, 8-10, 87,-10, J07,— 137„ 77,— 97„ 67,— 87„ 
8 — 97 , minuut na het weer licht maken, tei’wijl dit maximum bij 
volkomen donkeraan passing (zie Licht u. Wachsturn 111 p. 102) ook 
op 7 — 87, minuut na den aanvang van 64 M.K. gevonden is. Deze 
laatste reactie is ter vergelijking als 9*^ curve aan tig. 1 toegevoegd. 
Daaruit ziet men dat het eerste maximum, ja zelfs de daaropvolgende 
inzinking en een tweede maximum destijds (1918) in blijveiul 64 M.K. 
geconstateerd, nu (1920) ook weer optrad na slechts 20 minuten 
verduistering. De opeenvolgende curven toonen aan, hoe men door 
het steeds langer nemen van de donkere periode in staat is c/g 
op een kortdurende verduistering te analyseeren {uit een te leggen) 
in een donkergroeireactie {A), gevolg van donker inval , en een licht- 
groeireactie {B — C—D), gevolg van het weer licht maken. 
Inmiddels heeft ook Siekp (1921) bij Avena de groeireactie door 
korte donkerperioden nagegaan. In dit résumé moeten wij volstaan 
met daarnaar te verwijzen. 
Hoewel de overgang van donker op licht (64 M.K.) in de opeen- 
volgende proeven telkens in physischen zin even groot is heeft deze 
overgang een steeds grooter maximum bij den groei tengevolge 
(resp. 1037,-112—118-124-126—145 en 1637„), naar gelang 
de cel langer verduisterd is geweest. Reeds hierdoor wordt ge- 
demonstreerd, dat de cel aangepast aan 64 M.K. sterk in gevoeligheid 
gedaald is en dat de gevoeligheid na het donker maken reeds van 
af de eerste minuten zeer snel weer toeneemt. Deze donker- 
adaptatie {= verdwijnen van de licht-adaptatie) blijkt verder uit de 
volgende onderzoekingen. 
V. De adaptatie van een aan licht gewende cel aan donker kan men 
aantonnen op twee wijzen: A. door op verschillende tijden na het 
verduisteren telkens eenzelfde hoeveelheid licht te laten inwerken 
en na te gaan hoe de reactie op dezen lichfprikkel toeneemt naarmate 
de cel langer in donker heeft gestaan ; B. door te bepalen hoe groot 
de prikkeldrem[»el is op vei'schillende tijden na het donker maken. 
