12 
Neemt men nu aan, wat wel waarschijnlijk is, dat de doorslag- 
spanning het grensgeval van een ontlading met een stroomsterkte 0 
voorstelt, dan dringt zich, in verband met vroegere metingen de 
voorstelling op, dat ook bij de zelfstandige ontlading de electronen 
door de positieve ionen nit de kathode gehaald worden en dat ook 
hier de recombinatie de hoofdfactor is, die het aangroeien der 
stroomsterkte tegengaat. Was het optreden van een zelfstandige ont- 
lading, gelijk Townsend aanneemt, aan de ionisatie van het gas 
door positieve ionen te danken, dan zonden de afwisselende heldere 
en donkere laagjes evenwijdig aan de kathode moeilijk te verklaren zijn. 
Komen de electionen evenwel onder invloed van de electrostatische 
aantrekking der positieve ionen nit de kathode, dan verwachten wij 
een samenhang tusschen de doorslagspanning en den arbeid die noodig 
is om de electronen uit het kathodemateriaal te doen uittreden, dus 
b.v. de constante «i» in de vergelijking van Richardson. Dezen samen- 
hang hebben wij nu inderdaad kunnen aantoonen, voorloopig slechts 
kwalitatief. Hoe kleiner de waarde van * *P, des te lager de door- 
slagspanning Vd, wanneer het beti-effende materiaal als kathode 
gebruikt wordt, 
Kathode 
$ 2) 
C 
4.1 
180 
Ag 
4.1 
160 
Cu 
4.0 
150 
Fe 
3.1 
140 
Al 
3.0 
130 
Mg 
2.7 
110 
Na 
1.8 
85 
Ook bij de zelfstandige ontlading vinden wij weer, dat verstuiving 
optreedt, wanneer de stroomdichtheid een bepaalde grens overschrijdt ; 
het ligt voor de hand, dit wederom toe te schrijven aan het feit, 
dat dan de dichtheid der |)Ositieve ionen zoo groot wordt, dat zij 
niet worden geneutraliseerd alvorens zij onder invloed van liun 
spiegelbeeldkra(‘ht een groote snelheid hebben gekregen. Wij mogen 
dan verwachten, dat de maximale stroomdichtheid, waarbij nog geen 
verstuiving optreedt, grooter is bij kathodemateriaal waarvoor de 
1) Verg. G. Holst en E. Oostehhuis. Versl. Kon. Ak. van Wet. (!29) 849. 1920. 
*) Zie I Langmuir. Trans. Am. Elchem. Soc. (29) 125, 1916. 
