Geneeskunde. — l. K. A. Wertheim Salomonson: „Enkelvoudige 
en Alterneerende Voetclonus.” 
Sinds in 1863 door Ordenstein, in een dissertatie bewerkt onder 
Charcot, de voetclonus besclireven is, heeft dit verschijnsel het 
onderwerp nitgemaakt van talrijke onderzoekingen en beschouwin- 
gen. üit de uitgebreide literatuur blijkt zelfs, dat men het nog niet 
geheel en al eens is over het mechanisme ervan, meer bepaaldelijk 
of de voetclonus tot stand komt uitsluitend door rhjthrnische samen- 
trekkingen van de aan de Achilles-pees aangrijpende spieren, dan 
wel of afwisselende samentrekkingen van de kuitspieren én scheen- 
spieren den clonus onderhouden. Wij zouden dit kunnen uitdrukken 
door te zeggen dat de meeningen nog verdeeld zijn of wij moeten 
spreken van een enkelvoudigen dan wel van een alterneerenden 
voetclonus. Döbois, die onder Charcot werkte, beschrijft hem als een 
alterneerend verschijnsel (1868). Erb en Westfahl spreken in 1875 
zich uit in den zin dat de voetclonus alleen door de werking der 
knitspieren tot stand komt. Blocq en Onanofe huldigen de opvatting 
van Dubois, waarbij ook Petitclerc zich aansluit, alhoewel deze 
uitdrukkelijk zegt, dat de spiercontracties van de kuitspieren wèl, 
die van den tibialis anticus niet te voelen zijn. Sternberg zegt dat 
alleen de spontane voetclonus alterneerend is, doch dat de gewone 
kunstmatig verwekte voetclonus alleen door de werking der kuit- 
spieren tot stand komt. Bij deze meening sluit zich later ook Crocq aan. 
Naar aanleiding van de waarneming van een patiënt bij wien 
een geïsoleerde clonus van den extensor hallucis longus en even- 
eens een volkomen geïsoleerde clonus van den m. tibialis anticus 
kon worden opgewekt, heb ik een apparaat geconstrueerd, waar- 
mede het mogelijk is samentrekkingen van bepaalde onderbeen- 
spieren met uitsluiting van alle andere graphisch op te teekenen ; 
de toestel wordt aan het been bevestigd en kan gebruikt worden 
terwijl het been allerheftigste schuddingen tijdens een clonus uitvoert. 
Hiertoe worden eerst twee beugels aan de tibia bevestigd, en wel 
een aan het boveneinde en een aan de beide malleoli; deze beu- 
gels zijn onderling door een lichte koperen buis verbonden. Bij 
bewegingen van het onderbeen ten opzichte van het bovenbeen, of 
wel bij bewegingen van den voet ten opzichte van het onderbeen, 
bleek de buis zich niet te verplaatsen ten opzichte van de tibia. 
