64 
de dorsaalstrekkers van voet of teenen, noch bij beschouwing, noch 
bij betasting der spierbuiken of pezen. Vooral de palpatie is zeer 
betrouwbaar, mits men de hand steunt op den tibiarand, en dan 
beoordeelt of de spierbuik-oppervlakte gewijzigd wordt in haar lig- 
ging ten opzichte van het tibia-oppervlak. In den beginne zijn her- 
haaldelijk controleproeven gedaan met behulp van het instrument. 
Hierbij bleek echter onmiddellijk dat inderdaad de spierbuik van den 
tibialis anticus volkomen rust vertoonde, zoodat de schrijfkapsel 
inderdaad een volkomen rechte lijn beschrijft. In sommige gevallen 
zijn in de tibialis-lijn enkele zeer oppervlakkige schommelingen 
zichtbaar, zooals in fig. 2 te zien is. Hier kan echter onmiddellijk 
Fig. 2. 
vasfgesteld worden dat dit geen spiersamentrekkingen zijn, doch 
slechts de uiting van een passieve spierrekking. Immers, de spier 
wordt schijnbaar dikker gelijktijdig met de verkorting en verdikking 
van den gastrocnemius. Dit beteekent, dat de tibialis zich zou moeten 
samentrekken juist op het oogenblik dat ook de samentrekking der 
kuitspieren begint, hetgeen onwaarschijnlijk is. Dat werkelijk een 
rekking van den tibialis anticus de verheffing veroorzaakt, bleek 
daaruit, dat bij een langzame passieve rekking inderdaad de tibialis- 
curve duidelijk steeg, terwijl de huid boven den tibialis gespannen 
werd; waardoor de ontvangkapsel ingedrukt werd. Een onderzoek 
leerde dat dergelijke curven steeds verkregen worden wanneer de 
ontvangkapsel te ver distaalwaarts op den tibialis anticus geplaatst 
wordt. Wordt daarentegen de ontvangkapsel ietwat verder proxi- 
maal geplaatst, zoodat zij feitelijk wat verder proxirnaal ligt dan 
het dikste deel van den spierbuik, dan verkrijgen wij curven als in 
fig. 3, waarbij de rekking van den tibialis anticus, veroorzaakt door 
de plantairbeweging van den voet een lichte daling van de tibialis- 
curve doet optreden, gelijktijdig met de samentrekking van den 
