67 
normaal zou kunnen noemen, of die ook maar in liet minst gelijken 
op die waaronder een enkelvoudige spiercontractie geregistreerd 
wordt. Tijdens den clonus wordt door den onderzoeker voortdurend 
een zoo gelijkmatig mogelijke druk op de voetzool uitgeoefend. 
Voor de Achillespees-spieren beteekent dit, dat deze voortdurend 
weerstand moeten overwinnen: zij werken als ’t ware isotonisch. 
Zij zouden dit zelfs volkomen doen indien de tibialisgroep niet mede- 
werkte. Bij den enkelvoudigen voetclonus met rustende voetex- 
tensoren zijn deze omstandigheden vrijwel verwezenlijkt. Hier werkt 
de gastrocneraiusgroep praktisch isotonisch, indien wij ten minste 
afzien van de storende werking, die de aanwezigheid van den voet 
van den patiënt en de hand en onderarm van den onderzoeker 
uitoefent. Het gebruik van den toestel van Ettore Levi zou de 
isotonie nog iets nader brengen. Doch in de gevallen waar de tibialis 
anticus medewerkt, treedt bovendien daardoor nog een rhythmische 
versterking en verzwakking der passieve spanning op, waartegen de 
triceps surae zich samentrekt. En geheel dezelfde overwegingen zijn 
ook toepasselijk op de tibialis anticus curve. Doch terwijl deze 
afwijking van de isotonie voor den gastrocnemius weinig of geen 
beteekenis heeft, aangezien deze afwijking veroorzaakt wordt door een 
misschien 10 maal zwakkere spier, veroorzaakt de gastrocnemius 
zeer hinderlijke spanningswijziging voor den tibialis anticus. De 
tibialis werkt dus tegen een veel sterker wisselende spanning, die 
zelfs op enkele oogenblikken negatief is, hetgeen bij den gastroc- 
nemius nimmer geschiedt. De curve van den tibialis zal dus in den 
regel veel meer gedeformeerd zijn dan die van de kuitspieren. Dat 
echter inderdaad de beinvloeding een wederzijdsche is, blijkt het 
beste uit de volgende curven. In de eerste daarvan (6) is de tibialis 
curve samengesteld uit telkens twee op elkaar volgende verheffingen, 
waarvan de tweede vermoedelijk te weeg gebracht is door passieve 
rekking van den tibialis door den zich juist samentrekkenden triceps 
surae, terwijl de eerste groote verheffing het voornaamste deel der 
eigenlijke tibialis-contractie is. In de gastrocnemius curve herkennen 
wij in de neerdalende lijn een verheffing die verraoedelijk het gevolg 
is van de passieve rekking door de tibialis verkorting. 
In fig. 7 zien wij daarentegen dat de tibialis anticus een nagenoeg 
niet misvormde lijn schrijft, terwijl daarentegen de gastrocnemius- 
curve een dubbele verheffing vertoont: hier wordt weer de eerste 
top door de eigen contractie, de tweede door rekking, als gevolg 
der tibialis contractie opgewekt. Waardoor wordt dit verschil in 
deze beide laatste curven verklaard ? Hier is geen sprake van verschil 
in aanleggen van het apparaat. Het bleek dat hier alleen in de 
5* 
