71 
extremiteit, doch ook ten deele de rechter extremiteit innerveeren 
en omgekeerd. Vermoedelijk worden daarbij de beenverlengers van 
de contralaterale, de beenverkorters der homolaterale zijde van uit 
één centrum of centi’um groep geïnnerveerd. Dit beteekent dus dat 
bij prikkeling van dit centrum optreedt: tetanus van de contra- 
laterale extensoren, hypotonie van de contralaterale flexoren, en 
hypertonie der homolaterale flexoren. 
Valt de werking van een dusdanig centrum weg dan volgt daarop 
als physiologisch degeneratieverschijnsel van secundair motorische 
neuronen: hypertonie der contralaterale extensoren, zoowel als van 
de flexoren, doch tevens hypertonie der homolaterale flexoren. Aan 
het verlamde onderbeen worden dus de kuitspieren sterk hypotonisch, 
de scheenspieren eveneens doch iets minder, terwijl tevens een geringe 
hypertonie der homolaterale, dus aan het gezonde been gelegen, 
scheenspieren voor den dag komt. Het schijnt mij toe, dat als 
uiting van deze laatste het geraakkelijk optreden der door mij be- 
schreven verkortingsreflexen mag genoemd worden. Bovendien 
bestaat de kans dat een tibialis-clonus of in ’t algemeen een scheen- 
been-spier-clonus tot stand komt, althans onder gunstige omstandig- 
heden. Als regel zijn echter de omstandigheden niet gunstig: de 
groote massa normale kiiitspier werkt als krachtige demper en onder- 
drukt bijna altijd onmiddellijk elke aanduiding van scheen-clonus. 
Als uitzondering komen 'echter enkele gevallen voor, waar door 
een tweede zeer bepaald haard proces in de andere hersenhelft, 
een licht hypertonische toestand der kuitspieren aan de niet ver- 
lamde zijde is geschapen. Onder die omstandigheden zal de clonus 
van den tibialis anticus zich wel kunnen ontwikkelen, doch alleen 
dan wanneer werkelijk die tweede aandoening slechts zeergeringen 
invloed op den tonus heeft gehad. Immers bij een eenigszins inten- 
sieven tweeden haard treedt dadelijk het tonische overwicht van de 
kuitspieren aan beide beenen zoo sterk voor den dag, dat de clonus 
uitsluitend door de kuitspieren wordt uitgevoerd, te meer daar in 
dergelijke gevallen de aanwezigheid van den tweeden haard aanleiding 
is dat de tonus van de scheenspieren eerder iets vermindert. Bij de 
gevallen waarin ik een alterneerenden clonus vond, was steeds de 
tonus van de kuitspieren aan die zijde wel een weinig verhoogd, 
doch nimmer sterk verhoogd ; nimmer zag ik er zeer sterke hypertonie bij. 
Ik vermoed dus, dat de omstandigheden die een alterneerenden 
clonus toelaten betrekkelijk zeldzaam aangetroffen worden; dat 
daardoor de betrekkelijke zeldzaamheid moet worden verklaard. 
