87 
van onderzoek gevolgd; liun resultaten stemmen in lioofdzaak met 
de onze overeen. In twee recente mededeelingen geeft Pownu, ’) het 
resultaat van verdere onderzoekingen. Hierin wordt het gedrag der 
zwavelverbindingen tijdens de vercoking voor verschillende steen- 
koolsoorten in bijzonderheden nagegaan, waarbij de reeds genoemde 
vondsten bevestigd en uitgebreid werden. 
Het komt mij echter voor, dat zich bij deze reacties ook vragen 
van meer algemeen belang voordoen. Op welke wijze komt deze 
binding van zwavel en koolstof tot stand, waarbij blijkbaar een 
complex gevormd wordt dat zeer resistent is tegenover verhitting? 
Een voorloopige proef had mij reeds geleerd dat door snelle verhit- 
ting van snikerkool met zwavel een koolachtige zwavelhoudende 
stof wordt verkregen, die op roodgioeihitte kan verhit worden, 
zonder zijn zwavelgehalte te ver'liezen. Het wederzijdsche gedrag 
van twee eenvoudige stoffen als zwavel en koolstof is dus nog niet 
in bijzonderheden bekend. Ik ben derhalve een onderzoek begonnen 
dat ten doel had het gedrag van amorfe koolstof en zwavel bij 
verhitting te onderzoeken, en de producten welke uit deze twee 
componenten ontstaan, nader te besludeeren. Hoewel dit onderzoek 
nog niet geheel afgesloten is, zie ik mij genoodzaakt, met het oog 
op de publicaties van Powkll, reeds thans een mededeeling te doen 
over de door mij verrichte proeven. 
§ 2. Teneinde reproduceerbare resultaten te verkrijgen, was het 
gewenscht te werken met een zoo zuiver mogelijk amorfe koolstof, 
die op goed omschreven wijze was verkregen. 
Fijn gepoederde snikerkool, door matige verhitting van suiker 
verkregen, werd met kokend zoutzuur geëxtraheerd waarna het 
aschgehalte 0.30 "/o bedroeg. Door uittrekken met tluoorwaterstofzuur 
wordt dit aschgehalte slechts weinig verlaagd. Deze kool werd in 
een porceleinen buis 7 uur op 900 — 1000° verhit. De ontwikkelende 
gassen werden door middel van een oliepomp afgepompt, bij een 
vacuum van ± 1,7 inM. Dit praeparaat werd geanaljseerd en daarna 
opnieuw gedurende 3 uur op 970 — 1020° verhit in een vacuum van 
0.6 mM. ; gedurende het laatste uur van deze verhittingsproef ont- 
wikkelden zich geen gassen meer. Tijdens het afkoelen werd het 
evacueeren voortgezet. De analyse van deze koolstof werd als volgt 
verricht: een afgewogen hoeveelheid stof werd in een porceleinen 
schuitje één uni' bij 400 — 450° en 1 mM. verhit; na in vacuum 
afgekoeld te zijn werd het schuitje snel in een weegfleschje gebracht, 
teruggewogen en onmiddellijk in de verbrandingsbnis gebracht. 
b Journ. Ind. and Engin. Chem. 12 , bldz. 1069, 1077 (1920). 
