94 
?l 
koolstofsnlfide aan te duiden. Otntrent de samenstelling van dit 
koolstofsulfide is uit de beschreven proeven niets op te maken. Het 
schijnt a priori niet eens zeker dat hier van een of meer verbin- 
dingen van constante samenstelling sprake is. Ook kan zeer goed 
een cliemische binding aan de kool tocli met het oppervlak samen- 
hangen. In de proeven van Langmuir ') over de binding van zuurstof 
aan verhitte draden van koolstof of van wolfraam heeft men te 
maken met een zeer dunne laag zuurstof die aan het oppervlak van 
den koolstof- of wolfraamdraad door chemische krachten wordt 
vastgehouden. 
Lowry en Hulett’) hebben aangetoond dat amorfe kool (in hun 
geval niet geheel zuivere koolstof) bij 25° zuurstof kan binden op 
andere wijze dan door absorptie. Deze zuurstof was ook bij 180° 
niet uit de kool weg te pompen, bij boogere temperaturen splitste 
zich de zuurstof als CO en CO, af. Reeds vroeger hadden Rhead 
en Wheeler *) aangetoond dat amorfe koolstof bij temperaturen 
tusschen 250° en 500° zuurstof kan binden en dat bij verhitting 
van het zoo ontstane koolstof-zuurstof complex CO en CO^ gevormd 
wordt. In deze onderzoekingen is met zekerheid uitgemaakt dat 
de binding van zuurstof aan de koolstof door chemische valentie- 
krachten plaats vindt. De hoeveelheid zuurstof die in de proeven 
van Lowry en Hulett op deze wijze gebonden werd, bedroeg 
1.7—3.71 van het gewicht der kool, een hoeveelheid welke der- 
halve van dezelfde orde van grootte is als bij de zwavel-koolstofcom- 
plexen. Een analogie tusschen deze vaste" koolstof-oxjden en de in 
deze mededeeling beschreven koolstof-sulfiden is niet te ontkennen. 
Of deze koolstofsultiden ook bij )iog hoogere of nog langer voort- 
gezette verhitting de zwavel als vluchtige koolstof-zwavelverbindingen 
afsplitsen, zou nader onderzoek moeten uitmaken. 
Het is mogelijk dat de zwavelatomen gebonden worden door rest- 
valenties van de koolstofatomen welke onverzadigd zijn gebleven na 
het samen treden der koolstofatomen tot amorfe koolstof. Deze rest- 
affiniteit zal bij verschillende praeparaten amorfe koolstof wellicht 
niet even groot zijn, doch afhangen van de wijze waarop de amorfe 
koolstof verkregen is. 
In dezen gedachtengang heb ik ook dergelijke koolstofsulfiden ge- 
maakt uitgaande van zwavel en van suikerkool, welke door achter- 
eenvolgens verhitten in een chloorstroom, een waterstofstroom en in 
vacuo gereinigd was. Hiermede werden soortgelijke doch quantitatief 
b Journ. Amer. Ghem. Soc. 37, 1154 (1915) en 38, 2271 (1916). 
b Journ Amer. Ghem, Soc. 42. 1408 (1920). 
») Journ. Ghem. Soc. 101, 831 (1912), 103, 461. 
