Sterrekunde. W. H. van den Bos: „De haan van de dubbelster 
^ 1834”. (Mededeelitigen van de Sterrewaclit te Leiden N'. 1). 
(Aangeboden door de Hoeren E. Hektzsprung en W. de Sitter). 
Het i’esiilraat van dit onderzoek is een voorloopige baan voor de 
dubbelster ^ 1834. Het is op dit oogenblik nog niet mogelijk, be- 
trouwbare baanelementen te bepalen. 
Daar het verschil in helderheid tusschen de beide componenten 
zeer gering is, is men in het onzekere omtrent het juiste quadrant 
omstreeks den tijd van doorgang door het periastrcn. Dezelfde 
moeilijkheid heeft zich voorgedaan bij de bekende dubbelsterren 
s Scorpii en 5 Boötis, waarvan de eerste onderzocht is door T. N. 
Thiele (Astr. Nachr. 1199, Bd. 50), de tweede onafhankelijk van 
elkaar door Aitken (Publ. Astron. Soc. Pacific, Vol. XXVIII 165) 
en Hertzsprung (Astr. Nachr. 4871, Bd. 203). 
In beide gevallen echter was er geen twijfel, of tnen wel met 
een physische dul)belster te doen had, terwijl in het onderhavige 
geval nog slechts drie jaar geleden door Doolittle (Astr. Journ, 
Vol. XXXII N°. 746) onderzocht is, of de waarnemingen vereenig- 
baar zijn met de onderstelling van eenparige rechtlijnige beweging, 
hoewel Levvis in zijn werk over de Struve-sterren reeds aantoont, 
dat men hier waarschijnlijk een physische dubbelster heeft. Doolittle 
vindt zoowel kromming van de baatï, als toename van de snelheid 
in de baan. 
Op het oogenblik kan er wel geen twijfel meer aan zijn, dat de 
begeleider weer terug is in het tweede quadrant. Prof. Aitken geeft 
in Vol. XXXI, NL 180 van de Publ. Astr. Soc. of the Pacific een 
tweetal metingen van dit paar, die het physische karakter bevesti- 
gen, en merkt op, dat in de twee beste nachten de Oostelijke com- 
ponent iets zwakker leek. Ik merkte hetzelfde op in een prachtige 
nacht in dit jaar. Men kan echter in deze rechtstreeksche aanwij- 
zingen niet te veel vertrouwen stellen. Er zijn evenwel meer klem- 
mende bezwaren tegen de veronderstelling, dat de begeleider zich 
thans nog in het vierde quadiant zou bevinden. 
Indien we de waargenomen positiehoeken en afstanden tegen den 
tijd uitzetten, en door middel van een graphische vereffening nor- 
maal [ilaatsen afleiden voor J830, ’40 enz. tot 1890, dan blijkt uit 
