125 
no overwegen tot welke gevolgtrekkingen zij ons in staat stellen. 
In de eerste plaats: de jongste aaideg van liet sternnm is parig 
en autochthoon ; zoover stem ik geheel in met Bogoljubski. Wanneer 
men tot deze conclusie is gekomen, moet men zich de vraag voor- 
leggen: Welk gedeelte van het definitieve thoraxskelet ontstond uit 
dezen autoclithonen sternaalaanleg, of anders geformuleerd : waar liggen 
de grenzen tussehen het autochthone borstbeen en de ribben? Wat 
betreft de eerste drie vertebro-sternale ribben is het antwoord ge- 
makkelijk. Daar correspondeeren genoemde grenzen met de definitieve 
syndesmosessterno-eostales. Wat betreft de vierde en de vijfde rib, 
om daar zekerheid te verkrijgen, moet men zich ten deele baseeren 
op grootte-verhondingen zooals deze schematisch in tig. 7 zijn weer- 
gegeven. In fig. ld geven de kruisjes de ligging van de definitieve 
sternocostale sjndesmosen aan. Uit de figuur blijkt, dat de plaats 
waar de vierde rib zich tegen de autochthone sternaallijst heeft aan- 
gelegd (7c), niet dezelfde is als die, waar later de syndesmosissterno- 
Fig. 7. Lacerta agilis. Schemata v/d ontw. v/h Sternum. 
costalis IV wordt gevonden, maar dal deze gelegen is ter plaatse 
van de latere grens van prosternum en xiphisternum. Men zij er 
nogmaals aan herinnerd, dat alle syndesmosen in dit thoraxgebied 
secundair zijn ontstaan op plaatsen, waar eerst (7c/) kraakbeenige 
continuïteit was. Een gevolg daarvan is tevens, dat men nooit 
precies zal kunnen zeggen, waar bij volwassen reptiliën het autochthone 
sternum ophoudt, waar de ribben beginnen. Nooit zag ik den aiitoch- 
thonen sternaalaanleg zich caudaal verder uitstrekken dan de insertie 
van de vierde rib. Daarentegen zag ik evenmin, dat de vijfde rib 
zich tegen de vierde aanlegde, terwijl deze nog niet kraakbeenig 
continu was met de sternaallijst. Dientengevolge moet men weer op 
