136 
van de handpalm verdwijnt op later leeftijd, wanneer de willekeurige 
bewegingen zich meer en meer ontwikkelen. Wanneer tengevolge 
van een sterke bewusizijnsdaling als bij dementia senilis of dementia 
paralytica de remmende werking dezer willekeurige bewegingen 
vermindeit, treedt de grijpreflex weer op. Dit geschiedt ook dikwijls, 
wanneer bij een pjrarnidebaanaandoening de geleiding van wille- 
keurige bewegingen belemmerd is. 
De pathologie leert ons hetzelfde ten opzichte van de traan- 
afscheiding. De melancholicus, die door zijn droevige gedachten 
wordt beziggehouden, scheidt nagenoeg geen tranen af. 
De bovenstaande gevallen toonen duidelijk aan, dat door het 
bewustzijn voortdurend invloed wordt uilgeoefend op sommige reflexen. 
Er zijn andere voorbeelden, waarbij de remmende invloed van 
gelijktijdige onderbewuste etferente impulsen duidelijk aan het licht 
treedt. 
Een zeer jong kind vertoont bij prikkeling van den voetzool den 
reflex van Babinski. Later, wanneer het kind begint te loopen, 
worden bij eiken stap de teenen willekeurig gebogen om zich beter 
aan den grond te kunnen vasthouden. Deze willekeurige beweging 
wordt later reflexbeweging en bij elke aanraking van den voetzool 
kotnt dan een buiging tot stand. Ook hier is de oorspronkelijke 
strekreflex van Babinski niet vernietigd, maar slechts verdrongen, 
want in alle toestanden, waarin de efferente impulsen van den buig- 
reflex niet meer kunnen optreden en waar dus hun belemmerende 
invloed verdwenen is, treedt de reflex van Babinski weer op. Dit is 
het geval bij pyramidebaanaandoeningen en ook bij diepe bewustzijns- 
inzinkingen, zooals die normaal bij kinderen tot het 12e jaar in 
diepen slaap, en pathologisch bijv. in hel epileptisch coma voorkomen. 
Nu de onderlinge remming der bewustzijnsinhouden zich dus ook 
uitstrekt op onderlinge remming van onderbewuste psychische ver- 
schijnselen, is m.i. de vraag gerechtigd, of bij remmingen, die tot 
nu toe nog weinig opgehelderd zijn, niet soortgelijke omstandigheden 
werkzaam zijn. 
Het is bekend, dat door de groote hersenen een remmende invloed 
op de kniereflexen wordt uitgeoefend. Zijn er nu gelijktijdige bewe- 
gingsimpulsen, die de kniereflexen remmen? Ik meen, dat het ant- 
woord bevestigend moet zijn. Onophoudelijk gaat er een stroom van 
indrukken van de periferie naar het bewustzijn, die ons inlichten 
omtrent de houding der ledematen. Dientengevolge wordt steeds de 
aangenaamste en gemakkelijkste positie ingenomen. Die beweging 
zal waarschijnlijk eerst willekeurig zijn, maar op den duur wordt 
