137 
zij onwillekeurig en refleotoriscli. Wij zonden dil dus kunnen noemen 
de stand reflexen, die voortdurend aanwezig zijn en remmend moeten 
werken op de gelijktijdig opgewekte kniereflexen. Wanneer het waar 
is, dat die standreflexen een belemmei’enden invloed uitoefenen, dan 
zullen de kniereflexeti liooger moeten zijn bij afwezigheid of bij 
verlaging der standreflexen. Dit blijkt werkelijk het geval te zijn, 
want bij jonge kindei'eu, waar de standreflexen nog nief bestaan, 
zijn de kniereflexen verlioogd. Eerst, wanneer gedurende het verdere 
leven die standreflexen zich gaan ontwikkelen, worden de kniereflexen 
geleidelijk lager. En verder gaat met een verlaging der standreflexen 
een hooger-worden der kniereflexen gepaard. De standreflexen kunnen 
onder tweeërlei omstandigheden verlaagd worden. In de eerste plaats 
kan de bewustzijnsgraad van deti centri[)etaleu prikkel zwakker worden 
en in de tweede [)laats kan ook de centiifugale motorische impuls 
in zijn geleiding gestoord zijn. lu beide gevallen zal de remmende 
invloed op de kniereflexen verminderd zijn. Het eerste geval zal 
plaats vinden bij sterke praeoccupatie, zoodat bijv. bij hjstei'ie en 
melancholie of angsttoestajiden de kniereflexen verhoogd zullen zijn. 
De centripetale prikkels zullen eveneens zwakker worden waarge- 
nomen bij een algemeene inzinking van het bewustzijn, zooals dit 
normaal in diepen slaap en bij vermoeidheid voorkomt. Pathologische 
inzinkingen als neurasthenie en demente toestanden gaan in den regel 
ook met verhoogde kniereflexen gepaard. De motorische impuls der 
standreflexeji zal in zijne geleiding gestoord zijn bij aandoeningen 
van de pjramidebanen, waardoor derhalve ook zijn remmende invloed 
op de kniereflex ontbreekt. 
In overeenstemming met deze feiten worden de kniereflexen lager, 
wanneer sterke indrukken van buiten, emoties of andere praeoccu- 
paties zooveel mogelijk worden builen gesloten. De aanpassing aan 
deze steeds centraal waarts stroomende impulsen is dan het grootst. 
Bij de kniereflexen zijn nog andere remmende invloeden van 
groote beteekenis. Sherrington heeft aangefoond, dat elke willekeurige 
en elke reflectorische spiercontractie gepaard gaat met een gelijk- 
tijdige ontspanning der antagonisten. Ook hier ligt het m. i. voor 
de hand te vragen, of deze verslapping der antagonisten niet als een 
remmende werking van de gelijktijdige contractie der agonisten 
moet worden opgevat. Een spier bevindt zich in een zekeren span- 
ningstoestand, welke door een van de spier zelf uitgaanden prikkel 
veroorzaakt wordt. Die spier verkeert dus in een reflectorischen 
tonustoestand, welke naar analogie van de remming der gelijktijdige 
gewaarwordingen of der gelijktijdige wilsimpulsen verminderen zal, 
wanneer gelijktijdige concurreerende atferente prikkels optreden. 
