UI 
100 
150 
150 
t 
150 
100 
120 
150 
200 
200 
200 
195 
200 
150 
150 
100 
200 
150 
160 
100 
100 
200 
150 
205 
200 
150 
50 
150 
200 
75 
150 
150 
100 
150 
150 
155 
200 
100 
50 
150 
150 
160 
90 
150 
150 
100 
50 
150 
100 
160 
Moeten nu alle remrningsproeessen aati gelijktijdige concurreerende 
invloeden worden toegeschreven? Een afzonderlijk onderzoek van 
elk dier verschijnselen is daarvoor noodig. Op één wil ik nog even 
wijzen n.1. op de remmende werking, die op de hartfunctie wordt 
uitgeoefend door vagusprikkel. In 1845 is het verschijnsel voor het 
eerst door de Gebroeders Webeh ontdekt. Gley zegt daarvan : „Mais 
quelle est la nature intime de cette action ? On dit que c’est un 
phénomène d’inhibition ou d’arrêt. Jusqu’è, la découverte des frèrés 
Weber l’idée d’excitation fut en phjsiologie étroitement liée a celle 
de mouvement; après cette découverte il fallut bien admettre que 
l’excitation d’un nerf centrifuge peut arrêter un mouvement. Alors 
la notion des phénomènes d’arrêt s’étendit pen è. peu et elle établie 
aujourd’hui sur de nombreuses preuves. Mais nous ignorons toujours 
en quoi consiste exactement l’action inhibitoii’e”. Wanneer deze 
hartremming op gelijke wijze moet worden opgevat als de boven- 
genoemde remrningsproeessen, dan zouden ook hier twee gelijktijdige 
bewegingsimpulsen aanwezig moeten zijn. Door het onderzoek van 
Rosenzweig, Bottazzi en Gaskell is vastgesteld, dat bij de schild- 
pad in den boezem direct onder het endotheel een spierlaag aan- 
wezig is, die zich van de overige hartspier onderscheidt. Bij 
vagusprikkeling wordt de langzame, rhytmische contractie van 
deze spier sterker, terwijl de overige spierfunctie vermindert en 
omgekeerd werkt sjmpathicusprikkeling accelereerend op de 
hartcontractie en remmend op de gladde spierlaag. Hier bestaat 
dus de remmende werking op het hart door gelijktijdige 
etferente prikkels op dezelfde wijze als bij de blaasfunctie, de knie- 
reflexen enz. Mogen wij nu voor hoogere werveldieren hetzelfde 
aannemen? Hier zijn de verhoudingen anders, omdat een zoo duide- 
lijk ontwikkelde spierlaag onder het endotheel hier niet bestaat. 
