159 
Nemen wij, om een bovenste grens te vinden van den stralings- 
druk, dien de nevel ondergaat, aan, dat al de door de ster toege- 
zonden straling geabsorbeerd wordt. (Wij weten, dat de geabsorbeerde 
fractie in werkelijkheid uiterst gering is). De ster zendt evenveel 
straling uit als onze zon, dus 4,2.10” erg per secunde. De door den 
nevel per secunde geabsorbeerde energie bedraagt dan 5,1 . 10” erg. 
De stralingsdruk laat zich in dit geval berekenen met de bekende 
formule : 
c 
waarin : S = hoeveelheid per secunde opvallende straling in erg, 
c = 3 . 10” , D = stralingsdruk in djnen. 
sec. 
Dit geeft voor ons geval : 
D — 1,7 . 10^® dyne. 
De massa van den nevel, evenals die van de ster, ongeveer gelijk 
aan die van de zon, d. i. 2 . 10” gr., stellend, vinden wij voor de 
maximale versnelling door stralingsdruk: 
cm 
a = 0,8 . 10-1^ — , 
sec* 
voor die der attractie : 
cm 
a'=-l,4 10-11—. 
sec* 
Tegenover de attractie valt dus zelfs de onder buitengewoon 
gunstige veronderstellingen berekende stralingsdruk zoo goed als 
weg. Daar dezelfde verhouding moet gelden met betiekking tot het 
geheele sterrensysteem, besluiten wij : 
De attractie van het sterrensysteem op een nevelvlek wordt door 
stralingsdruk niet merkbaar gewijzigd. Ecentueele afwijkingen van de 
wet van .Newton op dergelijke nevels, als ivij beschouwd hebben, zijn 
niet te verklaren door de tegenwerking van stralingsdruk. 
Natuurlijk geldt deze beschouwing niet meer wanneer de afmetingen 
van de nevels honderden malen grooter worden. Maar voor het 
probleem in kwestie moesten wij wel aannemen, dat de nevel, 
waaruit immers de nieuwe ster ontslaat, reeds tot de besproken 
afmetijigen was samengebald. 
^ 3. Het systeem : nevel-planeet. 
Met het oog op sommige cosmogenetische beschouwingen over het 
ontstaan van liet zonnestelsel, lijkt het van belang te onderzoeken, 
hoe groot de stralingsdruk is, dien een pas gevormde planeet kan 
ondervinden van den moedernevel. 
