217 
nog toe als symmetrisch zijn beschouwd, zooals het antiwijnsteenznur, 
in liun stabielen toestand niet meer met liunne spiegelbeelden dekbaar 
zijn, hetgeen gemakkelijk aan de bekende koolstof- modellen kan 
worden gedemonstreerd. 
Van het antiwijnsteenznur zijn slechts twee standen symmetrisch n.1., die, 
waarbij de gelijke groepen aan dezelfde zijde van de as der centrale C-ato- 
men liggen, zoo dicht mogelijk bij elkaar en die, waarbij zij ter weerszijde 
liggen, zoo ver mogelijk van elkander verwijderd. Het ware zeer toevallig, 
dat een dezer standen onder alle omstandigheden de meest stabiele even- 
wichtsstand zoude zijn. 
Dit schijnt in tegenspraak met de ervaring. Wij moeten hierbij 
echter het volgende bedenken. Er wordt reeds lang itiet het oog op 
het beperkt aantal isomeren, aangenomen, dat de molekiiulhelften 
om de enkelvoudige bindingen als assen zich in tegetigestelden zin 
of met verschillende snelheden knnnett bewegen. 
Vullen wij deze noodzakelijke voorwaarde aan met de hypothese, 
dat deze bewegingen ook voortdurend geschieden, in dien zin, dat 
de meest stabiele stand van alle nu mogelijke standen het meest 
zal worden ingenomen en het molekunl dus om dien stand ongelijk- 
matige rotaties of schommelingen voh oert, dan is de tegenstrijdigheid 
met de ervaring opgeheven. 
Beschouwen wij deze rotaties om de binding der centrale koolstof- 
atomen bij het antiwijnsteenzuur, dan zal bij één enkele geheele 
draaiing van het ééne deel ten opzichte van het andere, het molekuul 
ttvee keer een symmetrischen stand passeeren. 
Op die momenten is het molekuul optisch inactief en aangezien 
nu de kans even groot is geworden, dat de stabiele asymmetrische 
stand door een beweging in den zin van de wijzers van een uur- 
werk of in tegenovergestelden zin zal worden bei-eikt, zal een voort- 
durende racematie plaats vinden. 
Hoewel de eveïiwichtsstand asymmetrisch is, zullen, wij de optische 
activiteit in vloeibaren of opgelosten toestand wel nimmer waarnemen. 
Deze dynamische voorstelling, die ons opgedronget) wordt dooi- 
de inactiviteit van het antiwijnsteenzuur, geldt natuurlijk voor alle 
verzadigde molekulen. Onze waarnemingen over het gedrag van de 
«-glycolen ten opzichte van boorzuur en van aceton kunnen hiermede 
het eenvoudigst worden verklaard. 
De verzadigde niet-cyclische «-glycolen verhoogen het geleidings- 
vermogen van het booizuur niet, wij hebben daaruit het besluit ge- 
trokken, dat de hydroxylgroepen niet gunstig kunnen gelegen zijn 
en hebben dit verklaard door aan te nemen, dat de OH-groepen 
