233 
conform afbeelden op 't Euclidiscli vlak, daar de coëfficiënten van 
beide fundatnentaalvonnen evenredig zijn. 
Wanneer diis blijkt, dat in ’t beeldvlak de raaklijn in B aan den 
lichtweg AB niet de voerstraal CB een grooteren of kleineren hoek 
maakt dan de rechte lijn AB, dan volgt hieruit niet alleen, dat 
inderdaad volgens de theorie van Einstein ’tpnnt A in een andere 
richting van uit B gezien zal worden, als volgens de vroegere 
opvattingen verwacht kon worden, maar ook dat de numerieke 
grootte van deze afwijking direkt nit ’t beeld valt af Ie lezen. 
In weerwil van ’t pas genoemde bezwaar zullen wij in ’t vervolg, 
daar \'erwariing uitgesloten is, niet schromen de kromme (f = /’(p) 
in ’t EiNSTEiN-vlak een kegelsnede te noemen; wij wilden er slechts 
op wijzen, dat voor ’t trekken van de eindconclusie een beroep op 
’t kenmerk der conforme afbeelding noodig is. 
4. Beschouwen wij nu eerst nogmaals de banen van materieele 
punten, die zich met de eenheid van massa volgens de wet van 
Newton in ’t Euclidisch-gedachte gravitatieveld van de zon C be- 
wegen, terwijl voor al die banen de constante h een zelfde waarde 
heeft, dan staat ’t reeds vast, dat al deze banen een kegelsneden- 
stelsel vormen met een gemeenschappelijk brandpunt C. Verder is 
’t bekend, dat de halve groote as van zoo’n kegelsnee bepaald wordt 
door : 
De kegelsneden hebben dus ook alle dezelfde groote as; ’t teeken 
der as geeft aan, of wij met een ellips, een hyperbool of een para- 
bool te doen hebben. 
Toegepast op de vraag, die ons bezig houdt, beteekent dit: 
De loeg van eiken lichtstraal is een hyperbool, rvaarvan de zon een 
der brandpimten is ; de lengte van de halve groote as is steeds gelijk 
aan 2^t (= ± 3 K.M.). 
5. Wij bepalen nu den lichtweg tusschen 2 gegeven punten A 
en B. 
Daarvoor beschrijven wij een cirkel y uit C met een straal 2fz 
en uit A en B beide cirkels, die y raken ; de snijpunten van y met 
AC en ’t verlengde van AC heeten respectievelijk A' en A' , B" 
en B' zijn op dezelfde wijze bepaald. Elk snijpunt van een der 
cirkels met ’t middelpunt A en een der cirkels met ’t middelpunt 
b Zie b.v. P. Appell: Traité de Mécanique rationale, I p. 393). 
