239 
De eerstgenoemde onderstelling zal haar hypothetisch karakter 
voorloopig wel behouden : tot dusverre werd er tenminste nog geen 
methode gevonden, met behulp waarvan men het bestaan dezer 
elementen rechtstreeks aan zou kininen toonen. De resultaten, welke 
men met de belichting van geïsoleerde strooken verkregen heeft, 
spreken echter wel te harer gunste. Dat de bedoelde elementen 
volkomen gelijkwaardig zouden zijn, is ongelukkigerwijze niet zeer 
waarschijnlijk. De elementen, die meer naar binnen gelegen zijn, 
bevinden zich in andere omstandigheden als die, welkeonmiddellijk 
aan de oppervlakte grenzen en het is dus zeer de vraag, of hun 
groei op dezelfde wijze bein\loed zal worden. Zijn deze verschillen 
echter niet al te groot, dan mogen we ze wel verwaarloozen. Voor 
de bei-ekening behoeven we n.!., zooals we straks zulleji zien, niet 
de reactie van ieder element afzonderlijk maar alleen de gezamenlijke 
reactie van de elementen in de voorzijde en van die in de achter- 
zijde te kennen. Was het licht in deze beide helften volkomen sym- 
metrisch verdeeld, dan zouden deze verschillen in het geheel geen 
gewicht in de schaal leggen. Ook nu vallen ze echter voor een groot 
deel tegen elkander weg en verliezen op deze wijze veel van hun 
beteekenis. Of de derde hypothese het verband tusschen de licht- 
gevoeligheid en de groeisneiheid juist weergeeft, zou ongetwijfeld 
langs experiinenteelen weg uit te maken zijn. Men zou daartoe de 
lichtgevoeligheid en de groeisneiheid in den top van alzijdig belichte 
plantjes met elkander moeten vergelijken. Dergelijke onderzoekingen 
zijn echter tot dusverre niet uitgevoerd. 
Om op grond van deze onderstellingen de krommingen te kuntien 
construeeren moeten we weten, op welke wijze het licht over de 
beide helften, door wier antagonisme de kromming tot stand komt, 
verdeeld is, welke veranderingen de lichtgevoeligheid in deze helften 
ondergaat en wat de verhouding is tusschen de veranderingen van 
de groeisneiheid en van de lichtgevoeligheid. 
Hoe het licht over de beide antagonistische helften verdeeld is, 
kunnen we afleiden uit de ligging van het optimum en van het 
maximum van de kromme, die de krommingssterkte voorstelt als 
functie van de energie. Bij het optimum moet n.1. het gevoelig- 
heidsverschi! in de beide helften het grootst zijn ^), bij het maximum 
het kleinst. Het gevoeligtieidsverschil zal het grootst zijn, wanneer 
b Dit is slechts bij benadering juist. Een zelfde verschil in gevoeligheid 
zal, zooals- uit mijn verhandeling blijkt, een grooter kromming teweegbrengen, 
naarmate de gemiddelde gevoeligheid geringer is. In dit geval loopen de 
gemiddelde gevoeligheden echter zoo weinig uiteen, dat deze factor geen 
gewicht in de schaal legt. 
