241 
grooter werd dan die aan de aeliterzijde. We zullen nu nagaan, 
onder welke oinslandiglieden dit het geval is. 
Als reclitstreeksch gevolg van de belichting, treedt er, zooals we 
gezien hebben, een steeds toenemende vermindering van de ge\oe- 
ligheid op. Onder invloed van dezen factor kan de gevoeligheid van 
de achterzijde dus nooit kleiner worden dan die van de voorzijde. 
We hebben echter ook gezien, dat de gevoeligheid na eenigen tijd 
weer toeneemt en wel aanvankelijk met geringe snelheid, dan 
echter steeds vlugger, tot na eenigen tijd de snelheid bereikt is, die 
bij den op dat moment voorhanden gevoeligheidsgraad behoort. Men 
zou nu moeten weten, wanneer de gevoeligheid begint aan te groeien 
en hoe lang het duurt, voor de snelheid, waarmee ze aangroeit, haar 
juiste waarde bereikt heeft. Dit is echter tot dusverre slechts in een 
enkel geval onderzocht. De onderstelling is intusschen wel niet te 
gewaagd, dat deze eerste stadiën des te sneller doorloopen zullen 
worden, naarmate de gevoeligheid sterker afgenomen is. Een ver- 
schijnsel, dat, voor zoover ik zien kan, alleen op grond van deze 
onderstelling verklaard kan worden, zal ik straks bespreken. Is ze 
juist, dan moet de aangroeiing der gevoeligheid in de voorzijde eer 
beginnen dan in de achterzijde. Wordt de belichting dus gestaakt 
op een moment, waarop de snelheid, waarmee de gevoeligheid aan- 
groeit, in de achterzijde nog niet haar volle waarde bereikt heeft, 
dan moet de gevoeligheid in de vooizijde, mits deze niet al te veel 
kleiner is dan die in de achterzijde, weldra de overhand krijgen. 
Deze toestand blijft dan bestaan, totdat de gevoeligheid in beide 
zijden weer haar oorspronkelijke grootte bereikt heeft. De antipho- 
totrope kromming kan dus, wanneer deze opvatting juist is, nimmer 
door een tweede normale kromming gevolgd worden. 
Bij licht van sterke intensiteit wordt de antiphototrope kromming 
niet voorafgegaan door een normale. Indien de gevoeligheid hier bij 
het einde van de belichting in de achterzijde nog grooter is dan in 
de voorzijde, dan blijft dit verschil toch te kort in stand om in een 
kromming van merkbare grootte tot uiting te kunnen komen. Der- 
gelijke antiphototrope krommingen vindt men in de figuren 11 en 
12 mijner verhandeling bij belichtingen van 3^ minuut met 50 MK 
en van 40 seconden met 250 MK. 
Bij licht van minder sterke intensiteit wordt de antiphototrope 
kromming daarentegen wel voorafgegaan door een normale. De 
gevoeligheid van de achterzijde blijft hier lang genoeg boven die in 
de voorzijde om in een kromming tot uiting te kunnen komen. 
Deze kromming moet natuurlijk des te sterker zijn, naarmate het 
licht zwakker is en de belichting dus langer duurt. Daar de normale 
16 
Verslagen der Afdeeling Nataurk. Dl. XXX. A". 1921. 
