259 
niet een grapliiselie methode kan dan voor elke plaat de proef- 
ondervindelijke zwartingskromnie geteekend worden, en daaro|) leest 
men af welke lichtsterkte met elke zwarting overeenkomt'). Daar 
elk spookbeeld een energieverdeeling vertoont die vrijwel gelijkvormig 
is aan die der hoofdlijn, werd de energie telkens evenredig gesteld 
aan de ordinaat der hoogste intensiteit. Cori'ecties zijn niet ingevoerd 
voor het valsclie licht en voor de tertiaire maxima die steeds de 
hoofdlijn omgeven ; bedenkt men verder welke eigenaardige photo- 
graphisciie verschijnselen zich kunnen voordoen in de omgeving van 
de hoofdlijn, die tot honderd maal sterker is dan het sterkste van 
de spookbeelden er naast, dan zal men van de nitslagen geen vol- 
strekte nauwkeurigheid kunnen verwachten ; maar \ oor ons doel is 
die welke bereikt werd, voldoende. 
De bepalingen geschiedden alleen voor de'^speclra aan de ééne zijde 
van het middenbeeld, welke l)ij onzen i-ooster lichtsterker zijn dan 
aan de andere zijde ^). Wegens het groote intensiteitsverschil tnsschen 
hoofdlijn en spookbeelden, moesten twee reeksen photographieën ge- 
maakt worden : een eerste reeks opnamen diende telkens voor de 
, sterkste spookbeeld 
bepaling der verhouding ; — — ; een tweede reeks gat 
hoofdbeeld 
de onderlinge verhoudingen der verschillende spookbeelden. 
In de tabel I en tig. 2A p. 260 en 26J zijn de uitkomsten der metingen 
vereenigd ; de lichtsterkte van de hoofdlijn is telkens gelijk aan 
100 gesteld, en voor elk spookbeeld is de procentueele lichtsterkte 
t. o. der hoofdlijn opgegeven * *). 
Drie belangrijke verschijnselen vallen bij den eersten blik op; 
1. de betrekkelijke lichtsterkte der spookbeelden is stelselmatig 
iets geringer in het violet dan in het groen; 
2. de betrekkelijke lichtsterkte van een bepaald spookbeeld neemt 
geregeld toe met het rangnummer van het spectrum waarin het zicli 
vertoont ; 
3. in éénzelfde spectrum schijnen de spookbeelden in ’t algemeen 
wel zwakker te worden naarmate ze verder van de hoofdlijn ver- 
wijderd zijn, maar deze afname is toch zeer onregelmatig: zoo is 
') Zie verder voor deze methode; H. C. Burger en P. H. van Gittert, Versl. 
Kon. Akad. Amst. 1920, XXIX. 394; en voor de ijking der verz wakkers : M. 
Minnaert, Hand. Ned. Nat. Gen. Congres 1921, 76. 
2) Het verschil is zeer groot in het eerste spectrum, nog aanzienlijk in het 
tweede inml. in violet en ultraviolet, niet in geel en rood), en gering in het derde 
spectrum ; vanaf hel vierde spectrum keert het van teeken om. 
*) Gewoonlijk zijn alleen de sterkste spookbeelden gemeten ; éénmaal is ook de 
volledige reeks onderzocht (violet 2e spectrum). 
17 * 
