262 
aan de violette zijde. In alle spectra herhalen zich echter vrijwel 
dezelfde verhoudingen.-^ - - 
Deze laatstvernielde eigenaardigheden in het uitzicht van de groepjes 
spookbeelden schijnen op kenmerkende wijze van den eenen rooster 
tot den anderen te verschillen. Een holle rooster B en een klein 
vlak i'oostertje C, beide van Rowland en met 14438 lijnen per 
Eng. duim, werden ook kort onderzocht, en de lichtsterkte van hunne 
spookbeelden, op liet oog ruw geschat, voorgesteld in fig. 2. Verder 
zijn enkele gegevens van King=) opgenomen (/>), en enkele andere 
welke H. Bahtels verkreeg nit photographische intensiteits-bepalingen 
aan zijn liollen rooster E'‘). Uit hunne schaarsche aanwijzingen is 
zoo goed mogelijk een knrve opgemaakt. Overal treden typische ver- 
schillen op, al is ook de alg-emeene gelijkenis thsschen de afbeeldingen 
A, D, vrij groot. 
II. Rowland’s Theorie der Spookbeelden. 
Qüincke had eenvoudig zijn waarnemingen beschi-even, zonder een 
verklaring voor het ontstaan der spookbeelden te kunnen geven’). 
Verscheidene jaren lang bleef men op een theorie wachten, klaar- 
blijkelijk omdat de natuurkundigen niet in voeling waren met de 
instrumentmakers welke de roosters krasten. 
Die wisten nml. sinds lang dat periodische kleine fouten in de 
afstanden der groeven haast niet te vermijden zijn. Gedurende het 
krassen trekt de diamant zijn groef steeds 0 {j dezelfde plaats; de 
rooster daarentegen ligt op een slede, die meegevoerd wordt door 
een zeer nauwkeurig bewerkte schroef. Aan haar ééne uiteinde 
draagt deze een tandwiel met een groot aantal tanden, dat na elke 
groef telkens over ééti tand (of over meerdere) gedraaid wordt; aan 
haar ander uiteinde drukt zij tegen een vast punt. Elke periodische 
fout in den schroefdraad, elke scheefheid of excentriciteit in rad, 
schroef, of moei-, zal aanleiding geven tot veranderingen in den 
groefafstand, welke zich bij iedere omwenteling periodisch zullen 
herhalen. 
1) A. J. 1903, 17, 239. Rooster met 15000 lijnen per Eng. duim (is dit Rowland 
15020?) 
Ann. fhys. 1921, 65, 155. Uit de opgegeven getallen schijnt te blijken dat 
het een rooster was met ongeveer 12700 lijnen. 
3) Wel is hij een oogenblik op ’t rechte spoor geweest, want hij zegt: „Dass 
nicht Verschiedenheit im Oeffnungs- oder Furchenabstand des Gitters die Erschei- 
nung bedingen, ergiebt sich daraus dass für Maxima höherer Ordnung die Intensitat 
dieses diffusen Lichtes nicht grösser wird”. (T. a. pl. biz. 62). Quincke had echter 
de betrekkelvjke lichtsterkte moeten beschouwen. 
