263 
Vroeger schijnt men de fouten in de verdeeling alleen in zooverre 
te hebben gevreesd, dat die aanleiding konden geven tot verminde- 
ring van het oplossend vermogen, en tot kleine fouten in de bepaling 
•der roosterconstante en dus der goltlengte. C. S. Peikoe^), klaar- 
blijkelijk na gesprekken met den instrumentmaker Chapman die de 
roosters van Rutherford vervaardigde, was de eerste om met de 
periodische fouten in de afstanden der groeven de spookbeelden in 
verband te brengen; bij hem duikt ook voor het eerst de schilder- 
achtige benaming ,,ghöst” op. Zijn verdienstelijk werk, dat nog steeds 
meer dan gesciiiedkundige waarde heeft''), deelde hij mede in een 
weinig overziclitelijk en niet veel gelezen opstel, waar wij verder 
nog naar zullen verwijzen. 
Eveneens bij de praktijk aanknoopend, maar veel bruikbaarder 
waren de onderzoekingen van H. A. Rowland, welke wij als uit- 
gangspunt nemen voor onze beschouwingen. Rowland had bij hel 
krassen zijner eerste roosters bijzonder sterke spookbeelden gekregen, 
tot vijftig rond éénzelfde spectraallijn, en sterker dan de hoofdlijn 
zelve! Wat was echter het geval? In zijne machine eindigde de 
schroef in een vlakke plaat, aandrukkend tegen een vaste stift; 
aanvankelijk nu was die plaat nog niet gepolijst, en moest de schroef 
in den loop eener omwenteling aanzienlijke verschuivingen onder- 
gaan, die de regelmaat der verdeeling periodisch verstoorden; naar- 
mate echter het polijsten werd uitgevoerd, werden de spookbeelden 
zwakker en zwakker. Daarenboven bleken hunne afstanden overeen 
te komen met de oinwentelingsperiode der schroef. De onderstelling 
dat de spookbeelden iinnne oorzaak hadden in kleine periodische 
veranderingen van den afstand der groeven (üg. 3), was dus gewettigd. 
r groeven 
A/\y\/\AAAAAVVV\A/VV/VAA/ 
Fig. 3. Schematische doorsnede van een rooster met spookbeelden. 
Periode der storing: r groeven. 
b G. S. Peirce, Americ. Journ. of math. 1879, 2, 330. 
b Het is het eenige theoretische onderzoek over de spookbeelden van absorptie- 
roosters. De door Peirce berekende reeksontwikkelingen voor cos (a sin x), sin [x sin x) 
kunnen nuttig zijn. Daarenboven brachten zijn metingen van de afstanden der 
spookbeelden kleine verschillen aan den dag, welke nog ten deele onopgehelderd 
bleven : zoo lagen de spookbeelden der lijn van Fraunhofer iets dichter bij de 
hoofdlijn dan deze van Dj (na omrekening voor de verhouding der golflengten) ; 
die van C veel dichter. Voor F schijnen de meegedeelde getallen fout. 
