264 
Aansluitend bij zijn nieuwe theorie der roosterspectra, gaf Rowland 
thans ook een theorie der spookbeelden ‘). 
Het is welbekend, dat Rowland voor het eerst het principieele 
verschil tusschen gegroefde roosters en roosters bestaande uit af- 
wisselend doorzichtige en ondoorzichtige reepen (,,absorptieroosters”) 
volledig tot uitdrukking heeft gebracht. Rij de eerste komt interferentie 
daardoor tot stand, dat het licht, gebogen door de diepere deelen 
van een groefje, een langeren weg af te leggen heeft dan dat, ge- 
bogen door de metaaldeeltjes die tusschen twee groeven zijn blijven 
uitsteken; wanneer p voor een der gebogen stralen de totale lengte 
van den lichtweg is tusschen de lichtbron en een waargenomen 
punt, dan is de lichtwerking in dit punt voorgesteld door de uit- 
drukking : 
2jr 2ti 
A cos —jpiP — ^ ^ 
geïntegreerd over de heele oppervlakte van den rooster. Men kiest 
nu eenvoudige omstandigheden, rekent p uit, en veiwormt eenigszins 
de bekomen integraal. De heele theorie berust dus op de toepassing 
van het gewone beginsel van Huyghkns. Niettemin wist Rowland 
met gi’oote handigheid uit zijn eenvoudige theorie een heele reeks 
besluiten te trekken die voor de praktijk van het grootste gewicht 
zijn; o.a. bleek voor het eerst duidelijk, dat de verdeeling der licht- 
sterkte over de verschillende spectra geheel bepaald wordt door het 
protiel der groeven van den rooster. 
De onderstelling die ten grondslag ligt aan zijn theojüe der spook- 
beelden, wordt door Rowland aldus uitgedrukt: uitgaande van een 
bepaald groefje, kunnen wij de afstanden tot aan de volgende groefjes 
bij een idealen rooster vooi'stellen door Na^, waarin de rooster- 
constante is, en N achtereenvolgens gelijk aan 1,2,3,...; bij een 
rooster met spookbeelden zullen de afstanden integendeel worden: 
Na^ -|- sin{e^N), ....... (2) 
wanneer we de storing voorloopig sinusvormig aannemen, de grootste 
verplaatsing die de groeven van hun ideale plaats ondergaan door 
2jr 
Gj voorstellen, en door de breuk — , r zijnde het aantal groeven 
r 
omvat door een storingsperiode. Hiervan uitgaande, vindt Rowland 
inderdaad dat er een symmetrische reeks spookbeelden rond de 
spectraallijn moet optreden, en berekent voor hunne lichtsterkte in 
het spectrum van rangnummer m, uitgezonden onder een hoek xh,n 
met de normaal op den rooster: 
1) Astronomy and Astrophysics, 1893, 12. 129. Een goed referaat, met verbete- 
ring van vele drukfouten, in: Kayser, Hdb. der Spektrosk. I, 430. 
