265 
hoofdlijn .... 
spookbeeld V. l®orde/i’r2 nr?? hoekafstandt/dhoofdl. ± 
V ^0/ ra^cos \)-,i 
f «A 
spookbeeld v. 2® orde J ^ ( 2 jrm — , hoekafstand t/d hoofdl. ± 
/( 3 ) 
spookbeeld v. /z’’ orde Jn ( 2 Ji?n — ), hoekafstand t/d hoofdl. ± - 
V «./ ’ 
Ontwikkelen we de BEssEL’sehe functies volgens 
ra„ cos 
nX 
a. cos 
Jn («) = 
2" n! 
+ ... 
. . • ( 4 ) 
2 . 2n 4 - 2 
en verwaarloozen alle machten van binnen de haken, dan worden 
de betrekkelijke lichtsterkten van zwakke spookbeelden t, o. der 
hoofd lijn : 
/«, ^2 1 /«j 1 /a, 42» 
Uit deze formules zouden de volgende besluiten af te leiden zijn : 
1. de betrekkelijke lichtsterkte der spookbeelden is onafhankelijk 
van de golflengte; 
2. zij neemt toe met het rangnummer m van het spectrum waarin 
het spookbeeld zich vertoont, en wel evenredig met m'‘ voor de 
spookbeelden van orde, met 7n2” voor de spookbeelden van orde ; 
b Ten onrechte geeft Rowland aan: 
Men kan gemakkelijk aantoonen dat de uitkomsten van Peirce analoog zijn 
met die van Rowland. We gaan uit van de uitdrukking op biz. 235 bovenaan, 
en bemerken dat zij de amplitudo’s der achtereenvolgende hoofdlijnen voorstelt 
wanneer m = 0 en oi = 27r, 4?r, . . . 2N7r, . . . . ; die der spookbeelden, wanneer 
m = 1, 2, 3, . . . . Nu komen de hier gebruikte letters aldus met onze notaties 
overeen : 
w m s O) {} N (Peirce) 
n — 2jrm c, m 
^0 
Voor de betrekkelijke lichtsterkte der spookbeelden krijgen we dan: 
zooals Rowland, maar met coëfficiënten Ai^ . uitgedrukt op blz. 332; deze 
splsöt 
coëfficiënten hangen af van de verhouding ac = — ; j ^ — -, en kunnen 
spleet 4 tusschenruimte 
dus alleen vóórkomen bij absorptieroosters. 
