266 
3. in éénzelfde spectrum moet de lichtsterkte der S[)ookbeelden 
zeer snel afnemen met toenemenden afstand tot de hoofdlijn. 
Een oppervlakkige vergelijking dezer uitkomsten met de gegevens 
onzer metingen (zie blz. 259 en 261) schijnt een ernstige tegenspraak 
tusschen theorie en ervaring op te leveren. Beschouwen we bv. de 
2“ wet: men zou verwachten dat de spookbeelden van hoogere orde 
uiterst snel aan betrekkelijke lichtsterkte zullen toenemen met toe- 
nemende m ; zoo zou het 4® spookbeeld in hel 4® spectrum 4® = 65000 
maal sterker moeten zijn dan datzelfde spookbeeld in het 1® spectrum, 
terwijl de metingen een verhouding van nagenoeg 11 geven; in het 
algemeen treft het dat, in tegenstelling met wat men verwachten 
kon, alle spookbeelden nagenoeg even snel met de spectraalorde 
toenemen, en wel alsof het alle spookbeelden van eerste orde waren. 
Evenmin schijnt de 3® wet in overeenstemming te kunnen worden 
gebracht met de zeer onregelmatige afname van de lichtsterkte 
welke wij in elk spectrum voor de achtereenvolgende spookbeelden 
hebben gevonden. Vruchteloos beproefde King ’) een dergelijke, door 
hem bemerkte afwijking te verklaren door de fout in de rooster- 
verdeeling zeer groot te onderstellen ; in dat geval wordt het argu- 
ment der Besselsche functies aanzienlijk en de benaderitigen (5) 
gaan niet door: het sterkste spookbeeld is nu niet meer het eerste, 
maar het tweede, derde, vierde, . . . . °). King vond geen der theore- 
tische intensiteitsverdeelingen in overeenstemming met de door hem 
waargenomene. Maar het is a priori duidelijk dat we hier op ’t 
verkeerde spoor zijn, als we bedenken dat deze afwijkende intensi- 
teitsverdeelingen slechts optreden wanneer enkele der spookbeelden 
lichtsterker gewoi-den zijn dan de hoofdlijn zelf! Slechts bij uiterst 
slechte, volkomen onbruikbare roosters zou dit het geval kunnen zijn. 
We gaan nu aantoonen, dat de theorie van Rowland tóch in 
groote trekker) met de ervaring overeenstemt, mits men ze goed 
interpreteert. 
We hebben tot hiertoe aangenomen, dat de storing in de afstanden 
der i'oostergroeven een eenvoudige sinusfunctie is. Wat zou er echter 
gebeui-en wanneer een tweede periodische storing naast de eerste 
optrad ? De afstanden der groeven zijn dan voor te stellen dow 
Na^ aj sin {e^N) -\- a, sin {e^N) (6) 
Rowland toont dat in dit geval twee onderscheiden i-eeksen spook- 
1) A. J. 1903, 17, 242. 
Een tabelletje vindt men bij Hüwland t. a. pl. blz. 144, veel uitvoeriger echter 
en met een graphische voorstelling bij: Jahncke-Emde, Eunktionentafein, blz. 148— 
157. (Tëubner 1909). 
