272 
\R'o 
E' 
^ = I — (*5) yii (Ck" + Sk^) 
(19) 
\R'k\ 
E'^ 
m 
E^ 
(^Y (Rk^Y 5fc’) + fi«y’ (S) YA [Ck(CA Sk_j, + 5a Ck-j,) + ( 
+ Sjc {Sh S]c-h — Ch Cjc—h)] 1 
. . . 
Y k Yk 
Yk' \-Sk*) H — (5) / 
Yk* h Yh ) 
\Ck {Ch Sk-h + Ck-h) -f Sk {Sh Sk^h — Ch Ck—h)V 
'W' 
( 20 ) 
1^0 
W ~Ë^ 
fi" (1— ««jfc)" 
Y¥ 
(21) 
( 22 ) 
De formules (19) en (21) ffeven reeds de lichtsterkfe — , — - der 
lü 10 
middenbeelden vergeleken met het invallende licht. Voor wat de uit- 
drukkingen (20) en (22) betreft, moeten wij opmerken dat zij de 
lichtsterkte der spectra weergeven per eenheid van golffront; maar 
wat we te vergelijken hebben is de lichtsterkte per eenheid van 
spiegelend oppervlak, zoodat deze uitdrukkingen te vermenigvuldigen 
zijn met — , en worden : 
y 
IV h 
— = Yïn{Ck* + Sk^) + ( 5 ) Yh VCk{Ch Sk-hYSh Ck-h) 
(23) 
+ Sk {Sh Sk-h — Ch Ck-h)] ^ 
Wk ii^{\—aith)' , c. 2 . , /o^^ 
— = {Ck* + Sk^) 4 ( 5 ) ( 24 ) 
w YYk YVk h Yh 
De vergelijking met (19) en (21) toont meteen dat voldaan is aan 
de wet van behoud van arbeidsvermogen, aangezien de som der 
lichtstei'kten van de spectra en van het middenbeeld weer gelijk is 
aan den invallenden lichtstroom; natuurlijk moet men bij deze veri- 
ficatie alle gi'ootheden tot dezelfde orde benaderd nemen. 
Is het invallende licht niet gepolariseerd, dan wordt de totale 
lichtsterkte W van het middenbeeld en die van de soectia; 
= i —Y {S) YYk d 
L YYk J 
YYk + 
(1 - aak) 
YYk 
(l-rmA)(l-««A)(l-«K</i) 
YYkYh 
{Ck* 
{Ck* + Sk^). 
YYkYh + 
YYk 
Sk*) Y fi’ (5) [^7 
[ Ck {ChSk-h + 5 a Ck-j) + Sk {SSk.h-Ch Ck-h)] 
(25) 
(26) 
Uit deze uitdrukking (26) is veleilei merkwaardigs te lezen. Wij 
zien vooreerst dal, met verwaarloozing der termen van hoogere orde. 
