273 
elk van de sinusUjnen ivaaruit het profiel der roostevgroef is o pgebonwd 
haar eigen paar spectra geeft, en dat de amplitudo dezer spectra 
evenredig is met de amplitudo der sinuslijn in het roosterprojiel. Dit 
mooie resultaat der tlieorie van Rayleigh herinnert ons onmiddellijk 
aan de analoge uitkomst betreffende de spookbeelden (blz. 268). 
Vervolgens merken wij op, dat de tweede term kenmerkend is 
voor de asymmetrie van den rooster. Hij verdwijnt immei-s, zoodra 
alle coëfficiënten S nul worden, d. w. z. de groef een symmetrisch 
profiel krijgt; blijkbaar hangt de asymmetrie van een bepaald paar 
spectra niet meer alleen af van de symmetrie der overeenkomstige 
storingsperiode, maar ook van alle andere storingsperiodes. Ander- 
zijds kunnen we gemakkelijk overzien hoe de asymmetrie dei' groeven 
asymmetrie der spectra teweegbi’engt. 
1® Bij zeer kleine kleurschifting van den rooster (een geval van 
geringe praktische beteekenis), kunnen we stellen ; 
a]c = Uh = u, Ylc= Yh = Y' 
(26) wordt : 
Wanneer k van teeken omkeert, keert de tweede term ook van 
teeken om, want wegens (IJ) is elke term in h van de oude som 
(aS) gelijk en tegengesteld aan den overeenkomstigen term in — h 
h 
van de nieuwe som. Wat dus het spectrum links aan lichtsterkte 
tekort heeft, heeft het spectrum rechts teveel, of omgekeerd. 
2”. Een zeer belangrijk bijzonder geval is dat waarin 
dit omvat immers evengoed de roosteropstelling met loodrecht inval- 
kp\ 
lende lichtstralen (i? — 0, als de opstelling met autocol- 
limatie^i5';fc = — §, «k = In dit geval wordt in (26) = — (x.k, 
yjc=zY-k', elke term in h van de oude som (S) is gelijk en tegen- 
h 
gesteld aan den term in — h van de nieuwe som. Alweer geldt 
dus, dat wat het linker spectrum aan lichtsterkte tekort heeft, in 
het overeenkomstige spectrum rechts te voorschijn komt. En daar 
f^k,uh,Yk,Yh van X afhangen volgens (16), moet deze wederzijdsche 
opheffing wel voor elke kleur uitkomen, maar zal de asymmetrie 
voor de verschillende kleuren toch ongelijk sterk zijti. 
3“. In het algemeene geval heffen de asy mmetrietermen van één- 
zelfde paar spectra elkander niet op. Maar de som dezer termen 
over alle spectra blijft nul. Om dit aan te toonen, duiden wij door 
18 ' 
Verslagen der Afdeeling Natmirk. Dl. XXX. .4® 1921. 
