280 
geeft, en koe asymmetrie in het verloop der geheele storingsperiode de 
asymmetrie dezer spookbeelden om de Iwofdlijn doet ontstaan. Zoo 
voert dus liet licht een dubbele harmonische ontleding nit van het 
roosterprofiel. 
De asynimetiie der spookbeelden is in zooverre bijzonder een- 
voudig, dat de twee tot een paar behoorende spookbeelden elkander 
steeds aanvullen, wat ook de invalshoek van het licht weze; het 
hangt natuurlijk daarmee samen, dat we van af (38) overal hebben 
aangenomen dat de spookbeelden dicht bij elkaar liggen en dus met 
vrijwel gelijke buigingshoeken overeenkomen. Dit herinnert aan de 
asymmetrie der spectra van een rooster met zeer kleine kleurschif- 
ting (vgl. blz. 273). Door middelen van de gevonden lichtsterkte 
der spookbeelden naar rood en naar violet, kan men dus gemakke- 
lijk deze asymmetrie nit de waarnemingen en uit de formule ver- 
wijderen, wat een groot voordeel oplevert voor de toetsing der 
theorie. Wij zien daarenboven uit onze uitdrukking (43) dat, wan- 
neer de spookbeelden aan de ééne zijde van het rniddenbeeld sterker 
zijn naar rood dan naar violet, deze verhouding zal omkeeren aan de 
andere zijde (vgl. de afspraak betreffende het teeken van k op blz. 
270) ; of ook ; als de spookbeelden naar z’ood sterker zijn aan de 
ééne dan aan de andere zijde van ’t middenbeeld, dan zijn ook de 
spookbeelden naar violet aan die zijde sterker. Het spreekt van zelf 
dat de asymmetrietermen hier alweer op de wijze van ,,uitwissel- 
termen” werken. 
De uitdrukking (44) geeft de betrekkelijke lichtsterkte van de 
spookbeelden. Onmiddellijk treft ons het feit dat alle grootheden 
welke afhangen van den invalshoek van het licht of van de golflengte, 
daaruit verdwenen zijn. 
Verder zien we dat, terwijl de betrekkelijke lichtsterkte, gemid- 
deld over het spookbeeld naar rechts en dat naar links, evenredig 
moet zijn met het vierkant der spectraalorde m, de asymmetrie der 
spookbeelden om de hoofdlijn met de ^e ynacht van m zal toenemen. 
V ergelijking met de waaryiemingen. 
Om onze waarnemingen met de theorie te vergelijken, beginnen 
we met de gevonden getallen voor elk spookbeeldenpaar te middelen 
(Tabel 11). Wij kunnen dan uitgaan van de eenvoudiger formule: 
(S) (an^i-h„y 
• ( 45 ) 
