283 
te^en uit de hei-leide liclitsterkten van de spookbeelden met zelfde 
rangnummers en / nit de andere spectra (fig. 6). Het blijkt nn 
werkelijk dat de aldus geteekende punten vrijwel 0|t reclite lijnen 
liggen die door den oorsprong gaan, en dat de getallen van groen 
en violet bevredigend bij elkaar aansluiten. 
2*. De herleide lichtsterkten van éénzelfde spookbeeld t. o. der 
hoofdlijn moeten in de achtereenvolgende spectra toenemen even- 
redig met het vieikant van het rangnummer ni van het spectrum. 
Wij kunnen onmiddellijk van dezelfde tiguur gebruik maken, en 
behoeven slechts de verhouding der ordinaten Ie bepalen voor een- 
zelfde abscis, bij elk der 4 doorgetrokken lijnen; we vinden aldus: 
1,5 4,2 8,9 16, 
verhoudingen welke ongeveei' aansluiten bij de verwachte. 
3“. De as_vmmetrie van eénzelfde spookbeeld tnoet in de achter- 
eenvolgende spectra toenemen evenredig met de derde macht van 
het rangriumrner m. De kleine verschillen waar het hier om gaat 
mag men niet verwachten met voldoende zekerheid uit onze waar- 
nemingen te kunnen afleiden ; hoogstens heeft het zin te toonen dat 
voor het sterkste spookbeeld ongeveer aan die wet wordt voldaan 
(tabel IV). 
TABEL IV. — Asymmetrie van het Ie paar spookbeelden. 
Groen. 
Violet. 
Bepaald 
Berekend 
Bepaald 
Berekend 
m= 1 
0.09 
0.08 
0.04 
0.07 
2 
0.70 
0.64 
0.75 
0.54 
3 
2.16 
2.16 
1.72 
1.81 
4 
-- 
- 
4.28 
4.28 
4°. De betrekkelijke lichtsterkten moesten onathankelijk zijn van 
de golflengte. Hiervan treedt een stelselmatige afwijkitig op; in ’t 
algemeen schijnen veeleer de betrekkelijke lichtsterkten evenredig 
met de golflengte. 
De goede overeenstemming der lijnen voor beide golflengten in 
fig. 6 is een bewijs dat het A-effect op de verschillende spectra in 
gelijke verhouding inwerkt. 
