311 
liet substraat worden ontleed, in voortdurende beweging verkeeren. 
Wanneer dus een zekere lioeveellieid pepsine zich door diffusie in 
een eiwit bevattende gel gaat verspreiden, dan zullen de deeltjes 
der pepsine eerst door adsorptie, door het verschil in lading, aan 
de eiwitmoleknlen worden gebonden. Was er nn alleen van adsorptie 
sprake, dan zon een groot deel der pepsine-inoleknien worden vast- 
gehonden, zonder daarbij verandering te ondergaan of te weeg te 
brengen, terwijl de verdei-e diffusie eer belemmerd dan versneld 
zon worden. Maai anders is het, indien de moleknlen van het enzym 
zich ook, krachtens haar constitutie, aan de eiwitmoleknlen vast- 
klampen en, na de splitsing van het eiwit, weder met nieuwe, nog 
vrije eiwit-molecnlen in aanraking gekomen, zich daaraan vasthechten 
en dus, aangezien vrije eitwitdeeltjes aan de periferie gelegen zijn, zich 
naar de periferie bewegen en — schijnbaar — de diffusie versnellen. 
Nu bevatte de agar-gel, bij de waarnemingen waaiop het bezwaar 
van Beijekinck berustte, eiwit. Het was dus de vraag, of in zulk 
een gel, onder overigens gelijke omstandigheden, de verspreiding der 
pepsine bij aanwezigheid van eiwit sneller plaats zon vinden dan in een 
gel zonder eiwit, waarin alleen ware diffusie in aanmerking zon komen. 
Mijn vriend en opvolger. Prof. W. B. Ringer, heeft de groote 
vriendelijkheid gehad, mij niet alleen plaats in zijn laboratorium, 
maar ook zijn hooggewaardeerde hulp te verleenen, om te trachten 
een antwoord op deze vraag te vinden. Het onderzoek werd op de 
volgende wijze verricht. 
In een reageerbuisje werd 25 mgr. gezuiverde pepsine, uit het 
maagslijm vlies van het varken, gebracht, bij lichaamstemperatuur 
opgelost in 2.5 CC 0.2 "/o HCl en daaina 2.5 CC agar agar in water, 
ter sterkte van 3 “/„. De pepsine werd door schudden snel gelijk- 
matig met den warmen agai’-agar vermengd en dan terstond in 
smeltend ijs afgekoeld. De kleine klomfijes van gestolden agar, die, 
tengevolge van het schudden, aan den wand van het buisje bleven 
kleven, werden door zorgvuldig uitvegen verwijderd en dan werd 
het buisje, om alle pepsine die zich nog, boven het gestolde zuiltje, 
in het buisje mocht bevinden, te vernielen, met 1 "/o NaHO gevuld, 
na enkele oogenblikken leeggegoten, een paar malen met water en 
dan met 0.1 HCl uitgespoeld. Daarop werd in het buisje 10 (JC 
gegoten van een mengsel van 5 CC agar-agar 3 7» en 5 CC 0.2 7» 
HCl, waaraan al of niet eiwit was toegevoegd. Dan werd het buisje 
weder in ijs afgekoeld. Bij iedere proef werden 4 buisjes op deze 
wijze gevuld, 2 met en 2 zonder eiwit. Zij werden, dan, met een 
kurkstopje gesloten, vertikaal in een stoof geplaatst, die op 27° C. 
verwarmd werd gehouden. 
