389 
overblijvende deel was met levend weefsel bedekt en droeg tentakels. 
Aan den onderkant bevindt zicli nn, op de grens van het doode en 
het levende gedeelte, nog in dit laatste, een knop, ongeveer halver- 
wege den rand en het midden. De septen van den kno|), die duidelijk 
i-adiair gerangschikt zijn, zijn gemoditiceerde stekels, maar veel 
grooter dan die van de omgeving en duidelijk afgeplat. De se|)ten 
zijn over hnn geheele lengte met de onderzijde van de moederkoraal 
verbonden, een steel is nog niet gevormd. 
Een andere, zeer eigenaardige manier van knopvorming schijnt 
bij F. actinifonnis' vrij veel voor te komen; ik vond bij Edam 10 
exemplaren die deze manier van knopvorming vertoonden. 
Deze knoppen komen voor aan de onderzijde, vastzittend aan het 
litteeken, waarmee de koraal in haar jengd vasigehecht geweest is 
aan den steel van de anthocormns (tig. 6j. Dit litteeken is met levend 
weefsel bedekt, dat zich voortzet iti het weefsel van deti knop. De 
Fig. 6. Fungia actiniformis. Onderkant van drie levende 
exemplaren met knopvorming aan het litteeken. 
knoppen hebben duidelijke tentakels eti maken verder een geheel 
normalen indrnk, alleen zijn de weeke deelen lichter gekleurd dan 
die van den bovenkant van het moederdier. Daar de knoppen zich 
aan den onderkant bevinden, zijn zij van het licht afgesloten, war 
wel de ooi'zaak zal zijn van de lichtere kleur van hun weefsel. 
Wanneer deze knopvorming voorkomt, vindt men gewooidijk één 
knop aan het litteeken, soms twee. Bij de oudere knoppen van deze 
soort is de bovenkant reeds duidelijk schijfvormig verbreed, zoodat 
zij kort gesteeld zijn. Het skelet is regelmatig gebouwd, op de manier 
als dat van de jonge knoppen van een anthocormns, het is echter 
zeer dun en breekbaar. Een reden voor het ontstaan van deze 
