Palaeontologie. — J. Hofker: ,, Beschrijving van een exeniglaar 
van Pterodactglus longirostris Cuvier’. 
(Aangeboden door de Heeren K. Martin en L. Bolk). 
Het stuk, te Solnhofen gevonden, werd door het Geologisch Museum 
te Leiden aangekochl onder den naain van Pt. crassirostris Goldf. Het 
bevindt zich op een kalkplaat, welke scliuin doormidden gebroken is. 
Het allervoorsfe deel van den kop is verloren gegaan. Het dier ligt 
op de linkerzijde, de kop is sterk rugwaarts gekromd, de wervelkolom 
ten deele onder den kop verborgen. De vliegvingers zijn stei-k opge- 
trokken, zooals men dat bij vele exemplaren vindt, die, evenals ook 
dit, in zeer verschen toestand bedolven zijn geraakt in de Solnhofer 
kalk. Het feit, dat overal de gewiichten nog met gewi’ichtskapsels 
bedekt zijn, en de onveranderde ligging der beenderen ten opzichte 
van elkaar, steunt dit vermoeden. Door den barst in den steen is 
een gedeelte van de borst verloren gegaan, waardoor het deter- 
mineeren der daar gelegen beenfragmenten bemoeilijkt wordt. Van 
een pteroid is niets te vindon, ook het bekken is niet voldoende 
vrij gepraepareerd. Van de linkerhand zijn de vingerkootjes der 
gewone vingers afgebroken ; de achterpooten zijn bijzonder gaaf. 
Schedel. 
Van den schedel, waar men schuin boven op ziet, is het 
voorste stuk, zooals gezegd, afwezig. Het middelste stuk is geheel 
versplinterd, het achterste echter bijzonder goed bewaard gebleven. 
Eigenlijke naden zijn niet te zien, wel hier en daar groeven als 
aanduiding van de scheidingslijn tusschen twee beenderen. 
Het supraoccipitale loopt uit in een crista, welke van achteren 
plat is afgeknot, rostraal zich versmalt, om dan in den schedel af 
te loopen. Deze verhevenheid loopt mediaan van den schedel 
rostraal waarts nog een eind, tot ongeveer ter hoogte van den 
achterrand der orbitae, door. De parietalia zijn vogelachtig ge- 
welfd. Postfrontale, postorbitale en jngale vormen den achterrand 
van de orbita, welke naar voren uitspringt en de beide temporaal- 
groeven van voren begrenst, waarvan evenwel alleen de onderste 
duidelijk is waar te nemen. In de buurt van het quadratum vindt 
men onder elkaar twee beensplinters, waarvan de onderste en 
achterste misschien het quadratum, de voorste het quadrato-jugale 
