348 
waarschijnlijk t)og onder steen bedolven. Evenwel moet het aan- 
wezig zijn, daar het ook bij het exemplaar van Coi.lini voorkomt, 
naar mij bij de bestudeering van het afgietsel bleek. 
De meiacarpalia zijn rechts goed, links mijider goed bewaard 
gebleven. Het metacarpale van den vliegvinger vormt distaai een 
grooten condjlns, die door een trochlea articuleert met het eerste 
lid van dien vinger. De kleine vingers zijn ook zeer goed bewaard 
gebleven aan de rechter extremiteit. De eerste van die vingers bezit 2, 
de volgende bezitten i-esp. 3 en 4, de vliegvinger heeft 4 phalangen. 
El- kan echter nog twijfel bestaan, in hoeveri-e het kleine lid van 
vinger III geen losse epiphyse is. De klauwen zijn, in vergelijking met 
die van de achterste ledematen, groot te noemen (voor -. 1 ,8 cm., 
achter: 1,2). Ze zijn proximaal sterk aangezwollen. Ook bij het exem- 
plaar van Coi.lini is hetzelfde verschil tnsschen voor- en achterklaiiw 
op te mei-ken, en ook bij andere Pterodactyli is dat waar te nemen ; 
klaarblijkelijk staat dit verschil in verband met een verschil in 
functie. De phalangen van den vliegvinger vertonnen aan beide 
extremiteiten een hoek tnsschen 1° en 2® phalange; deze hoek kan 
den stand van den vinger in rust aangeven, kan evenwel ook een 
postmortaal verschijnsel zijn ; het opgevouwen zijn van den vlieg- 
vinger, zijdelings naar achteren tegen het lichaam, is een verschijnsel, 
dat bij alle goed bewaarde exemplaren te vinden is. (zie echter 
Seeley’s reconstructies, Dragons of the air, p. 29 en 30) Het eind- 
lid van den linker vliegvinger is omgeknikt. In het gesteente is 
verder een donkere lijn op te merken, rechts van het eind van den 
rechter vliegvinger; mogelijk stelt dit een rest van het plagio- 
patagium voor. 
Achterste extremiteiten. 
Beide extremiteiten zijn fraai te zien, de rechter weer iets beter 
dan de linker; de rechter laat de buitenzijde, de linker den binnen- 
kant waarnemen. De femur is iets candaalwaarts gekromd, en bezit 
een duidelijken trochanter, lengte : 4,65 cm. De lange tihia (6,05 cm.) 
is recht en dun, aan het proximale eind verdikt, aan het distale 
veel minder. Van de fibula is alleen aan den rechter poot een aan- 
duiding aanwezig. Zeer goed, en, evenals het overige geraamte, in 
hun natuurlijken stand bewaard gebleven, zijn de voeten. 
Zij vertonnen nog eenige bijzonderheden. De tar.mlia zijn aan 
beide voeten vrij goed bewaard, doch moeilijk te onderscheiden. 
Ze vormen duidelijk twee rijen. De proximale rij bestaat uit twee 
gi-ootere beenstukjes, die ik met astragalus en calcaneus, de distale 
uit 2 a 3 kleinere beenstukjes, welke ik met de daarmede corre- 
spondeerende tarsalia der krokodillen zou willen vergelijken. Ook 
