349 
de teenen zelf zijn eenigerniate met die van de Crocodilia verge- 
lijkbaar; de eerste teen bezit, bet klanwlid niedegerekend, 2, de 
tweede 3, de derde 3, de vierde 4 pbalangen, waarvan de 2*^ pbalange 
niets anders is dan een klein vierkant beenstnkje. De vijfde teen is, 
evenals bij de Crocodilia, gereduceerd en bestaat uit een metatarsale, 
misscbien nog een pbalanx, en bezit waarschijnlijk geen klauwtje 
meer. Ook hier gaat dus de wet van Gegenbauh, welke zegt, dat 
de reductie der phalangen bij den ulnairen kant een aanvang neemt, 
door, hetgeen van eenig belang is voor de beoordeeling van het 
nummer van den vliegvinger. De klauwtjes zijn alle naar achteren 
gericht. Merkwaardig is nog, dat de metatarsalia vanaf den eersten 
teen kleiner worden; de maten zijn i-esp. : 2,65, 2,4, 2,3, 2,15 cm. 
De 4*^ teen, oorspronkelijk bij Reptilia de langste, is hier kleiner 
door verkorting van de 2'’ phalanx. (Zie echter het medegedeelde 
op pag. 354 en 355). 
Vaststelling van de soort. 
Het exemplaar stond, zooals gezegd, geboekt onder den naam : 
Pterodactylus crassirosiris Goldf., Solnhofen, Bayein. Goldfüsz be- 
schreef onder dien naam eene vondst in de Nova Acta phys. medica 
der Akad. Caes. Leop. Carol, Bd. 15 in 1831. Aan dat exemplaar 
ontbreekt de staart geheel. Een nadere beschouwirig van den schedel, 
zoowel als van de lengte van metacarpale t. o. van den humerus, 
wijst direct uit, dat men hier met een Rhamphorhjnchus-achtige 
te doen heeft; dit merkte reeds Wagner (1861, 18, p. 518 en 519) 
op, en stelde er een nieuw genus Scaphognathus voor op. 
Waar ons exemplaar echter ongetwijfeld een Pterodactyliis is, 
(korte staart, beenderen van den schedel versmolten, praeorbitale 
en nasale openingeti met elkander, zij het dan ook onvolledig, 
vereenigd, metacarpale van den vliegvinger langer dan de halve 
humerus), slaat de naam crassirostris Goldf. niet op dit exemplaar. 
(Zie ook de groote tabel). 
Een \ ergelijking van de reeds bekende soorten van Pterodactylus 
doet reeds direct een aat)tal kenmerken als essentieel opvallen. 
Wagner (18) verdeelde de Pterodactyli in longirostres en brevi- 
rostres. Zeer zeker behoort onze soort tot de eerste groep, en wel 
tot de ondergroep der minores, alhoewel ik de verdeeling in majores, 
mediae en minores weinig scherp kan vinden, vooral daar het mij 
zeer waarschijnlijk voorkomt, dat b.v. Pt. longirostris een jong 
exemplaar van Pt. longicollis is, en ook andere exemplaren der 
minoi‘es-groep als jonge individuen der majores en mediae te duiden 
zullen zijn. 
De buitengewoon spitse en lange halswervels doen nu terstond 
