357 
den vinger, en behalve een toename van ’t aantal phalangen 
van vinger V, ’t waarschijnlijk worden, dat, hetzij de meest distale, 
hetzij de op een na distaalste phalanx overeen zou komen met het 
klauwlid van het normale geval. Een dergelijke verandering van 
een gespecialiseerd klauwlid in een ongespecialiseerde phalanx is, 
met inachtneming van de wet van Dollo, niet waarschijnlijk, daar 
een klauwlid oorspronkelijk uit een ongedifferentieerde phalanx 
ontstaan gedacht moet worden. 
Natuurlijk is echter, ter verdediging van de 2e veronderstelling, 
hjperphalangie mogelijk, en deze wordt dan ook door sommige 
auteurs verdedigd. 
Vergelijkt men den stand der drie klauwdragende vingers met 
dien der teenen, dan valt direct op, dat steeds die vingers wijd uit- 
eenstaand worden aangetrofïen. Het voorhanden zijn van veel grootere 
klauwen dan dat bij de achterste extremiteit het geval is (zie de 
groote tabel), benevens de geheel andere stand der vingers dan die 
der teenen, wijzen er op, dat deze vingers een geheet andere 
functie te verrichten hadden; zij doen sterk denken aan klemvoeten, 
gespecialiseerd, om zich tegen rotsen te klemmen. 
Hieruit volgt, dat de voorouders der Pterodactjli niet boombe- 
woners behoeven te zijn geweest, zooals zulks het geval is bij de 
voorouders der Vleermuizen, Galeopithecidae, etc., zoodat zij geen 
takken hebben te omspannen gehad, maar puntige rotsen moesten 
beetpakken. Daaruit is zeer wel de mogelijkheid te verkrijgen, dat 
hun 5® vinger reduceerde, nog vóór zij er aan dachten, zich zwe- 
vend van de rotsen naar beneden te laten; ook b.v. de Pseudo- 
siichia (Aëtosaurus), Crocodilia bezitten als zwakst ontwikkelden vinger 
den vijfden. Werkelijk stelt de klauterbe weging tegen rotsen een 
geheel andere voorwaarde aan de vingers, dan een springen op dunne 
takken, die omklemd moeten worden. 
Hiermede is Plieninger’s bezwaar althans eenigermate ondervan- 
gen, als zou het niet denkbaar zijn, dat de klimmende voorouders 
der Pterosauria eerder hun vinger verloren, dan hun vliegvinger 
.verkregen hebben. Met deze niet-arboricale levenswijze der Ptero- 
sauria stemt ook overeen de reconstructie, welke Seeley (Dragons 
of the air, 1901, p. 29 en 30) van hen en wel speciaal van a, 
geeft. Abel, 1, p. 321 e.v., wijst er bovendien op, hoe de hoofdfunctie 
bij vele bewegingen bij de reptielen schijnt te liggen in den vierden 
vinger (Protorosaurus, Palaeohatteria). Nemen we dus, na dit alles, 
aan, dat het pteroid een sesambeen, of de combinatie van 2 van 
die verbeende pezen, voorstelt, dan rijst de vraag, welke functie 
dit been bezat. 
