365 
weerskaiilen geslofen met glasplaafjes, van Hii.gek afkomstig en 
zonder noemenswaardige dubbele breking. De in de buis overblij- 
vende ruimte werd aangevnld met een mengsel van zwavelkoolstof 
en benzol, waarvan, voor gemiddeld geel liclit, de brekingsindex 
gelijk was aan die van bet klipzout. Het kristal is onder deze 
omstandigheden mooi doorschijnend, ook al zijn de zijvlakken niet 
bijzonder goed gepolijst. Ook komt het nu op het plat zijn en de 
evenwijdigheid dier vlakken niet aan; het is voldoende dal de glas- 
plaatjes redelijk goed evenwijdig aan elkaar zijn. Alleen moest 
worden gezorgd dat deze plaatjes geen te grooten druk ondervinden, 
zoodat de dichting (met caoutchoucringen tusschen de glasplaatjes 
en vlakke metaalranden) wel te wenschen overliet, wat echter geen 
bezwaar oplevert. 
5. Plaatst men nu het op deze wijze ingesloten kristal tusschen 
gekruiste Nicols, dan komt het licht weer te voorschijn en men ziet, 
wanneer men het kristal in het oog vat, over de uitgestrektheid 
daarvan (ongeveer 1 cm’) onregelmatige lichte vlekken. Deze zijn 
het gevolg van inwendige structuurafwijkingen en spanningen en 
zouden van verdere pogingen kunnen terughouden. Intusschen blij- 
ken de phaseverschillen bij deze ,,accidenteele” dubbele breking 
vrij klein te zijn. Bedroegen zij ergens een halve golflengte, dan 
zou men tusschen evenwijdige Nicols donkere plekken moeten zien. 
Daarvan was echter geen sprake; het is voldoende om een der 
Nicols uit den gekruisten stand weinige graden te draaien om een 
gelijkmatige lichtverdeeling te krijgen. 
Nu de onregelmatige phaseverschillen zoo klein waren kon men ver- 
wachten dat het effect van een regelmatige anisotropie, over de geheele 
doorsnede van den lichtbundel dezelfde, nog wel te zien zou zijn 
als het op de onregelmatige verschillen gesuperponeerd wordt. 
Inderdaad bleek dit het geval te zijn als een dun micaplaatje werd 
aangebracht en in zijn vlak werd gedraaid. 
6. De proef werd nu als volgt genomen. Een kleine ronde ope- 
ning, waarin de stralen van een gloeilamp met matten bol vallen, 
staat in her hoofdbrandpunt van een collimatorlens en de uit deze 
tredende stralen vallen in een kijker die op oueindigen afstand is 
ingesleld. Men ziet dan een scherp beeld van de lichtopening, welk 
beeld tot extinctie wordt gebracht door twee tusschen de collimator- 
lens en den kijker geplaatste Nicols. 
Plaatst men nu het kristal tusschen de Nicols en draait men het 
rond, dan worden bij standen die 90° uiteenliggen minima van licht- 
