375 
op het volgende neer’): Eenige valleien, met een grootste gezamen- 
lijke lengte van 32 KM. zijn door een modderstroom bedekt, welke 
vrijwel overal aan de berghellingen een hoog-modder-merk (in analogie 
met hoog-water-merk) heeft achtergelaten. Op deze modderstroom- 
tiif ligt versch gevallen, gelaagde asch van de eruptie van Mt. Katniai 
van Jnni 1912. Deze gelaagde asch bedekt overigens een veel grootere 
omgeving en hierop ligt aan den Znidvoet van Mt. Katmai een konde 
modderstroom. Deze konde modderstroom wordt door Griggs m.i. 
geheel terecht verklaard, door sterken regenval. Het analogon hiervan 
kennen wij in Java o.a. in de konde lahar’s van de Smeroe met de 
beruchte ramp van Loemadjang (lit. 11). 
Nn kent Griggs geen andere moddei'stroomen van vulkanisch 
materiaal met water dan zulke met regenwater of water van ge- 
smolten gletschers ’). Er zijn echter voldoende aanwijzingen in het 
gebied van Mt. Katmai, dat in verband met de uitbarsting van den 
Katmai vulkaan de gletschers niet noemenswaard zijn afgesmolten. 
Griggs schat de totale hoeveelheid tuf van den modderstroom op 
1 kubieke mijl (lit. 5 p. 137), dus op 4096 millioen nE. Om deze 
hoeveelheid vaste stof in suspensie te houden acht hij minstens 
evenveel water, dus minstens 4096 millioen m' water nbodig en 
het gelukt hem niet om hiervoor een oorsprong te vinden. 
Verder is het hem onverklaarbaar dat de groote modderstoon) 
ouder moet zijn dan de aschregen, terwijl de subaërisch gesedimen- 
teerde asch volgens hem de explosie van Mt. Katmai vertegenwoordigt. 
Indien de aschlaag onder lag en de modderstroom daarboven dan 
meent Griggs dat de zaak eenvoudiger te verklaren ware; hetgeen 
echter geenszins het geval is, want de groote modderstroom was 
immers warm. 
Ten einde raad komt Griggs tot de conclusie, dat de modder die 
den grooten modderstroom gevormd heeft uit den bodem van de vallei 
opwelde. Hij stelt zich voor dat de modder door talrijke spleten in 
den dalbodem opsteeg en wel zonder bijzondere explosieve ver- 
schijnselen maar zeer kalm. 
Griggs is zich wel bewust hiermede een nieuw vulkanisch 
verschijnsel in het leven te hebben geroepen en verklaart ook 
geen hypothese te bezitten om het mechanisme van dit verschijn- 
sel te verduidelijken. Hij heeft zijn conclusie besproken met 
eenige vulkanologen in Amerika, die na heftigen tegenstand (lit. 5, 
’) In het volgende laat ik voorloopig buiten beschouwing de laatste lezing 
van Griggs (lit. 6). 
*) De laatste zijn o. a. van IJsland, bekend onder den naam „jökulhlaup” 
(lit. 18 , p. 171 ). 
