393 
gezichtsveld belioeven. De Neandertalinensch zocht zijn overwegend 
plantaardig voedsel waarschijnlijk op of in den grond ; nit het vroeg- 
tijdig' afslijten van zijn gebit hebben inderdaad alle onderzoekers 
afgeleid, dat het voedsel sterk met aarde verontreinigd was; de 
tanden hebben zeer groote pnlpaholten, wareji bijgevolg rijkelijk 
voorzien met bloedvaten en zenuwen en aldus bijzonder gevoelige 
tastorganen (die bij vegetarisch voedsel noodiger zijn dan bij carni- 
vorische levenswijze). De robnste ondei’kaak bezit geen of slechts 
een rudimentaire kin; zij is te dier plaatse aan de binnenzijde vei'- 
sterkt (overeenkomstig de naar binnen gerichte kauwspieren); het 
aan den rand afgestompte hoekgedeelte is dun en naar binnen gericht, 
gelijk de kanwspiei’en, weder aangevend, dat het voedsel meer fijn- 
gemalen dan gebeten werd. De bovenste tanden boog is dan ook 
niet, als bij Homo sapiens aanmeikelijk breeder dan de onderste, 
doch beide bogen dekken elkander ongeveei'. Opmerkelijk wijkt de 
vorm der neusopening tiog meer dan die van Homo sapiens af van 
het type der Apen. 
Uit deze korte beschrijving blijkt wel voldoende, dat Homo 
neandertalensis, morphologisch en biologisch zoodanig gespecialiseerd 
was, dat, ten eerste, hij als bijzondere soort van den tegenwoordigen 
Mensch moet onderscheiden worden — de verschillen zijti inderdaad 
grooter dan die waardoor men twee zoogdiersoorten van één geslacht 
pleegt te onderscheiden — , ten tweede, nit hem het tegenwoordig 
menschentype onmogelijk kan zijn afgeleid. In velerlei opzicht is de 
tegenwoordige Mensch primitievei’, minder gespecialiseerd dan de 
Neandertalinensch, zooals de tegenwoordige Afrikaansche Olifant 
primitiever en minder gespecialiseerd is dan de diluviale Elephas 
primigenins, de Mammouth. 
Wel worden nog zeer algemeen aan Homo neandertalensis zooveel 
primitieve of aapachtige eigenschappen toegeschieven, dat men dit 
type op een lageren trap der menschelijke evolutie plaatst dan de 
tegenwoordige rnenschheid ; maar waarschijnlijk zullen niet weinige 
van die eigenschappen, wanneer wij ze beter hebben leeren kennen, 
worden uitgelegd als direct gevolg van bijzondere physiologische, 
mechanische aanpassingen, als verschijnselen van convergentie. Het 
is niet verwonderlijk, dat de eene soort van Homo sommige primi- 
tieve of aapachtige eigenschappen bezit, die de andere mist, en deze 
treffen ons in Homo neandertalensis bijzonder, omdat wij die andere, 
onze eigen soort, morphologisch beter kennen. Wij zijn daarom licht 
geneigd en vinden vrijheid om van de alleen in den fossielen, dat 
wil zeggen on volledigen staat bekende soort sommige vormeigen- 
schappen voor primitief te houden, die in werkelijkheid niet primitief 
