395 
aapachtig afgeplatlen, in vergelijking niet het tegenwoordig mensi'h- 
type weinig volninineuzen box enschedel, tocli de totale in houd 
groot kan zijn. Een deel van den lierseninhoud is, ten 0[)zichte 
van genoemd vlak, eenvoudig naar onderen uitgeweken, in zoover 
het inion niet naar boven verplaatst is. 
Het zou nu wel kunnen zijn, dat bij de ruime quantiteit toch de 
qualiteit der hersenen geringer was dan die van den tegenwoordigen 
Mensch. Boule en Anthony hebben dit aan het endoci'aniaal afgietsel 
inderdaad meenen te zien; doch de hersen windingen zijn, door het 
waarschijnlijk bijzonder dikke harde hersenvlies heen, te onduidelijk 
afgedrukt en de afdruk is bovendien nog onvolledig, zoodat zelfs 
hoofdzaken in de configuratie der herseuopper\ lakte onzeker blijven. 
Aldus kan groote waarde aan die onderzoekingen niet worden 
toegekeud. Waarschijnlijk is het ook n'iet, dat de verhouding tusschen 
de hooger en de lager georganiseerde hersengedeelten aanzienlijk 
van die bij den tegenwoordigen Mensch zou afwijken. 
In ieder geval blijft de in vergelijking met de Apen zeer groote 
hersenhoeveelheid van den Neandertalmensch een beteekenisvol feit. 
Gelijk in dat opzicht met den tegenwoordigen Mensch, bezat die 
diluviale soort ruim drie maal zooveel hersen volume als Menschapen 
van gelijke lichaamsgrootte (gewicht). Ware nu de vorm van den 
schedel van den Neandertalmensch een werkelijk pi-imitieve eigen- 
schap, dan zou ziju iuhoud niet in die mate vaii dien des apenschedels 
kunnen verschillen. Dit leidt tot het vermoeden, dat de aapachtige 
schedelvorm van den Neandertalmensch geen primitieve, overgeërfde 
eigenschap, doch eene door convergente ontwikkeling verkregene is, 
een aanpassing aan bepaalde levenswijzen, door overeenkomstige 
mechanische oorzaken ontstaan. 
Indien er dus geen aanleiding is om de afplatting van den boven- 
schedel van Homo neandertalensis als een gevolg van lage, aa|)achtige 
hersenorganisatie te beschouwen, dan ligt het voorde hand om na te 
gaan welke mechanische factoren bij de Menschachtige Apen oorzaak 
zijn van of althans invloed hebben op het ontstaan van de affilatting, 
en van den bovenoogkuilschen beenwal, die wij ook als de meest 
treffende vormeigenschappen van den Neandertalmensch kennen. 
Wij komen dan twee opmerkelijke feiten tegen. Ten eerste, dat 
de schedel van den Siamang, de eenige groote gibbonsoort, zich van 
alle kleine soorten onderscheidt door een even sterke afplatting en 
relatieve inhoudsvermindering van den bovenschedel, bij relatieve 
irdioudsvermeerdering van den onderschedel ’), als de Neandertalmensch 
b Dit geldt zoowel ten opzichte van het inwendige der schedels als van het 
inion, daar dit aan beide gelijke plaats inneemt. 
