402 
namelijk aangetoond lioe door spiertrekking, op het beenvlies werkende, 
aangroei van beenzelfstandiglieid veroorzaakt wordt en door drnk 
beengi'oei wordt tegengegaan. Het ontslaan van den torus supra- 
orbitalis kan dan door de trekking eener bijzondei- sterke schedel- 
dakspiei' verklaard worden. Sterke drukking boven op het sehedel- 
gewelf, door dit spierapparaat, moet, naar de voorstelling van Aichkl, 
ook wel groeibelemmering aan het boven vlak (koide sninra sagittalis !), 
in tegenstelling met de zijvlakken, en aldus afplatting veroorzaken. 
De afplatting van het absolnnt zeer groote nenrocraninm is zeker 
sleciits voor een klein deel te verklaren door geometrische aanpassing 
bij het relatief groot splanchnocraninm. Het schijnt dat vooral de 
mechanische werking van de tiekspieren en het epicraniaal-apparaat, 
dooi' trekking aan het periost, den schedel naar achteren en voren 
deed uitgroeien (lange sntura temporalis!) en plat worden. Dit had 
gunstige verplaatsing van het zwaartepunt van het hoofd naar be- 
neden als gevolg. 
In dit verband is het feit van bijzondere beteekenis, dat bij den 
Neandertalmensch, in vergelijking met den tegen woord igen Mensch, 
en bij den Siamang, in xergelijking met de kleine gibbonsoorten, 
een deel van den schedelinhond van boven naar beneden is uitge- 
weken. Dit in absolnten zin, want aan den schedel van den Nean- 
dertalmensch ligt het uitwendig inion niet hooger boven het inwendig 
inion dan aan menigen Anstralischen sciiedel (24 m.M. verschil — 
maximum van Neandertalers — aan dien van La Chapelle, 23 m.M. 
aan den onder te bespreken Anstralischen schedel) en bij alle 
gibbonsoorten neemt het inion externnm gelijke plaats in. 
In de door een eigenaardige soort van knellende kindermntsen, 
volgens Bolk en Barge kunstmatig platgedrukte Friezenschedels 
van het eiland Marken is die benedenwaartsche verplaatsing van 
schedelinhond ook te vinden, evenredig met de geringer afplatting 
van minder bedrag dan (in de hoogte slechts ongeveer een derde 
deel van) die bij den Neandertalmensch en den Siamang (bij 
welke, in vergelijking met den tegen woordigen Mensch en de kleine 
gibbonsoorten, de schedelinhoud in ongeveer gelijke hoogteverhouding 
— ongeveer een zevende der geheele hoogte — naar beneden is 
uitgeweken). De mechanische doelmatigheid ligt hier, zooals bereids 
boven werd aangednid, in de verplaatsing van het zwaartepunt van 
het hoofd naar beneden, dichter bij de achter de loodlijn van het 
zwaartepunt gelegen stennlijn, en tevens wel in gunstiger richting 
der spierkracht die over liet schedeldak heen aan het voorhoofds- 
been trekt. 
Bij het tegenwoordig Australisch menschenras is het hoofd wel 
