410 
even steil als aan gibbonscliedels, geheel anders dan bij den Neandertal- 
menseh (Fig. 6); de uitwendige profiellijn van de defecte schedelkap 
geeft daarvan geen goede voorstelling. Ook heeft de postorbitale 
insnoering — anders dan door velen naar het gi|)safgietsel werd 
geoordeeld — , een aapachtige ligging en de grootste schedelbreedte ligt 
evenver occipitaal waarts als bij de Gibbons; — in die postorbitale 
streek is de schedelkap links defect. Aldus kan naar den nauwkeurig 
(met water) gemeten inhond van den bovenschedel den inhoud van 
den geheelen schedel, door vergelijking met dien bij kleine gibbon- 
soorten, met vrij groote zekerheid, op ongeveer 900 cM’. berekend 
worden. Dat is, bij gelijke lichaamsgrootte (gewicht), welke naar 
het dijbeen te schatten is, het dubbele van de capaciteit der groote 
Menschapen en ruim het twee derde deel van den schedelinhond 
van den tegen woordigen Mensch (matmelijke Australiër). De platy- 
cephalie zelfs van Pitheeanthropns, welke veel aanzienlijker is dan 
die van den Neandertalmensch, kan niet, althans niet geheel, als 
primitieve eigenschap worden nitgelegd. Bij zulk een schedelinhond 
zon zij als primitieve eigenschap veel geringer moeten zijn. Nu moet 
de door ongeveer dezelfde mechanische factoren als bij de kleine 
gibbonsoorten bepaalde vorm van den hersenschedel van Pithecan- 
thropus ook met een bijna gelijk vormigen aangezichtsschedel verbon- 
den zijn geweest. De Aapmensch had bijgevolg bijna even sterk voor- 
overhangende hoofdhonding als de kleine gibbonsoorten, hoewel hij, 
blijkens den vorm van het dijbeen, rechtop liep. Men mag derhalve 
aannemen, dat de neksjtieren bijzonder krachtig waren en de drukking 
van het spierapparaat van het schedeldak bijzonder groot, daar bij 
gelijkvormige schedels de oppervlakken slechts naar tweede machten, 
de gewichten — en derhalve die, daaraan evenredige spierkrachten — 
naar derde machten toenemen. Vandaar wei de zeer sterke afplatting 
der parietaalstreek en de, in vergelijking met de kleine gibbonsoor- 
ten, excessieve ontwikkeling van den torus snpraorbitalis. De tot 
het voorhoofdsbeen, gelijk bij Homo rhodesiensis, beperkte dakvorm 
(sca[)hocephalie) kan, evenals de zich verder, tot de wandbeenderen, 
uitstrekkende (lophus van Sergi) van Australiërs, Tasmaniërs, Eskimo’s 
e.a., verklaard worden door de trekking die het alsdan bijzonder 
krachtig voorste, bij het bijtend kauwen werkzaam gedeelte der 
slaapspieren 0 |) het beenvlies, tot in de rnediaanlijn uitoefent, riaar 
boven toenemend, omdat de tegengestelde trekkingen van beide 
spieren elkander in die lijn ontmoeteji. De mechanische doelmatig- 
heid van den dakvorm ligt in woerstandsverrneerdering van het 
schedelgewelf tegen het geweld der slaapspieren. 
De voor een Menschaap van gelijke lichaamsgiootte (gewicht; veel 
