Physiologie. — H. Zwaardemaker. „Oppervlakte- en diepte-processen.” 
Iii 1908 (1) lieb ik rnet M. C. Dekhuyzen een beseliouwing ont- 
wikkeld, waarbij de dierlijke weefsels worden o|)gevat als een systeem 
van coexist. phasen. Hel begrip pliase is daarin nalnnrlijk gedefinieerd 
als eeti gestalte der stof, op een gegeven oogenblik in zich zelf 
homogeen. Door zidk een stelsel gaat tijdens het leven de statio- 
naire (2) strooming der grondstofwisseling met hare periodieke schom- 
meling. Eenmaal per etmaal nadert de toestand tijdens den diepsten 
slaap nagenoeg tot evenwicht. 
In zulk een stelsel zijn vooral de grenzen der phasen belangrijk, 
want zoodra er actie komt, hebbeji in de nabijheid der grenzen ge- 
wichtige chemische processen plaats. Dat mag men a priori ver- 
wachten en a f)OSteriori is dit bevestigd door de groote beteekenis, 
die de physiologie verplicht is toe te kennen aan oppervlaktespan- 
ningen en aan membraan-potentialen. 
Zulke phasengreiizen van groot gewicht zijn in een weefsel, in 
het algemeen genomen ; 
a. de celgrenzen, 
h. de kernbegrenzingen, 
c. de begrenzing der mitochondrien, 
d. de mantel- en contactvlakken van de dubbelbrekende stukjes 
van fi brillen, 
e. de contactvlakken der nenrobionen van Cajal. 
Ook in de phasen zelve voltrekken zich processen, zoo neemt de 
physiologie gewoonlijk aan. Hiertoe behooren o. a. de stationaire 
stofwisseling, die reeds zooeven ter sprake kwam, de warmte-prodnctie, 
de groei. 
Een algemeene physiologie, die zich op de phasejivoorstelling wil 
opboiiwen, heeft dns te onderscheiden tnsschen oppervlakte- en 
diepte[)rocessen. 
Ik heb alle aatdeiding gehad om mij in den laatsten tijd met de 
eerste i'id)riek bezig te honden, omdat gebleken is, dat processen, 
waarbij de dierlijke radioactiviteit een rol S|)eelt, behooren tot de 
snbsn|)erficieele processen, terwijl lot de tweede rubriek, de diepte- 
processen, alle processen behooi'en, waarop Baas Becking (3) onlangs 
op zoo schei’pzinnige wijze de theoiie van Perrin heeft toegepast. 
