413 
Het spreekt vati zelf, dat dit niet tot een voorbarige generalisatie 
mag verlokken eji dat dns geenszins de stelling zal worden 0 |)ge- 
wor[)en, dat in de levende natuur alle oppervlakte-[)rooessen cor- 
pusculaire stralingen, alle diepte-proeessen eleciromagnetisclie trillingen 
tot katalysator zouden liebben en dat buiten deze radiaties geen 
andere biologiselie katalysatoren zonden bestaan. Tot het maken van 
zulke vermetele gevolgtrekkingen zijn wij Jiiet gerechtigd, daar ons 
omtrent de oligodynamische werkingen van de elementen Feirum, 
Calcium, Magnesium nog letterlijk alles onbekend is. Maar ons ver- 
zekerd houden van de groote rol, welke de reeds ontdekte [)rikke- 
lende werkingen der stralingen spelen, hiertoe dringen ons de feiten 
met groote stelligheid. 
Het meest is ons allengs bekend geworden omtrent het celop|)er- 
vlak als phasengi-ens. Daar ter plaatse neemt men gewoonlijk een 
lipoidlaag aan. Sommigen achten zulks een uitvloeisel uit hel theo- 
rema van Gibss, volgens hetwelk zich op een grenslaag steeds de 
stoffen ophoopen, die daar ter plaatse de oppei-vlakte-spanning ver- 
lagen. Deze deductie moet op een misverstand beruslen, want aan- 
gaande het vermogen van li|)oid om de oppervlakte-spanning proto- 
plasma — weefselvloeistof te verlagen is niets bekend. De gegevens 
aangaande de grenslaag water — lucht laten zich jiiet zonder meer 
op andere willekeurige gre)islagen overdragen. De opzettelijke be- 
palingen in mijn laboratorium omtrent de grenslaag olie — water 
verricht hebben wel anders geleerd. Niet als deductie alzoo, doch 
als eenvoudige werkhypothese is de onderstelling van een lipoide 
grenslaag toelaatbaar. Deid^l men haar dan verder conform Langmuir (4) 
één laag moleculen dik, dan blijven bij geringe hoeveelheid lipoid 
plaatsen vrij. Zoo vindt de zoogenaamde rnozaikhy pothese van zelf 
een physische toelichting. 
Sinds lang heeft men aan de celoppervlakten ladingen toegekend. 
J. Loeb en Beutner (5) deden hieromtrent verdienstelijke nasporin- 
gen en J. Loeb en medewerkers brachten ordangs alles tot even- 
wichten van Donnan terug. Een geheel andere theojie ontwierp in 
mijn laboratorium T. P. Eeenstra (6). Hij maakt zich geheel los 
van een membraanvoorstelling en denkt zich op een groot aantal 
punten der celoppervlakten de elementen Na,K,Ca in vaste afzon- 
derlijk liggende, niet geioniseerde verbindingen opgehoopt. Dan zal 
op deze punten volgens de theorie van Neknst een oplossingspolen- 
tiaal moeten ontstaan. Er zullen van uit deze punten eenige atomen 
in den vorm van kationen naar de omringende weefselvloeistof over- 
gaan,. Dientengevolge zal wegens verlies van positieve lading op die 
plekken een negatieve |)otentiaal ontstaan, die zal stijgen tot dat de 
