415 
bij paradoxoii en sensibilisatie den tijd tot binnendringen in de diepte 
der cel (20). Dan kan men bezwaarlijk aan iets anders dan opper- 
vlaktewerking denken. 
In de doseeringen, waai'in de materieel toegevoegde radio-elementen 
aanwezig moeten zijn, kan wijziging woiden gebracht door sensi- 
bilisatoren (21). Een deel dezer sensibilisatoren werkt door wijziging 
der adsorpties. Dit geldt voor tlnoresceine en eosine, zoowel als voor 
adrenaline en clioline. De bei(ie eei'Sle kunnen elkaar in een model- 
proef van absorbenlia (lalcnm venetnm) in bepaalde qnantiteiten 
verdringen. Dit vermag eosine tegenover tlnoresceine, doch niet 
omgekeerd (22). Dit vermag evenzeer adrenaline tegenover choline 
en in dit geval wel wedei-keeiig (23). Juist zooals in de modelproef 
verhouden zich deze stoffen op de hartcellen : de verdringing eosine- 
fluoresceine is slechts eenzijdig, de verdringing adrenaline-choline 
wederkeerig. De sensibilisatie door adrenaline en choline, met haar 
merkwaardige kenmerken tegenover de beide soorten van corpns- 
culaire stralers, is tot dusverre behalve voor het hail, ook vooi' de 
synapsis tusschen vasomotoren en vaatspierwand waargenomen. Een 
ander deel der stoffen, die in oligo-dynamische toevoeging een in 
dit geval voorbijgaande, zij het ook langdurige sensibilisatie kan 
teweeg brengen, heeft het karakter der cytolysinen (brengen in hooger 
concentratie haemolyse teweeg). Meestal schiijft men de cytolyse 
aan verdunning van het grenslaagje toe. Wanneer wij deze hypothese 
aanvaarden wordt ook deze vorm van sensibilisatie als een vorm 
van oppervlakte-effect erkend (24). 
Voor een deel der radioactieve elementen, die in staat zijn kalium 
te vervangen, kan, zooals Feenstka heeft aaiigetoond, de proportie 
tegenover Na en Ca worden beiekend, waarin zij aanwezig moeten 
zijn om aan het balanceeringseven wicht te voldoen. Hel blijkt dat 
deze proportie valt binnen de coticentratiebreedte, waarin de ver- 
vanging mag worden toegepast. Voor een ander deel der vei-vangers 
is de berekening niet uitvoerbaar, daar zij in de gemoditiceerde 
Ringersche vloeistof colloidalen vorm hebben. In dit laatste geval is 
de gedachte aan diepte-werking echter van zelf uitgesloten eri moet 
men hun werking wel door adsorptie aan het celoppervlak verklaien. 
Zoolang zij in de circulatievloeistof zwevende verkeeren, kunnen zij, 
zooals van zelf spreekt, geen stralingseffe J van beteekenis uitoefenen. 
Beneden het celoppervlak, waaraan wij ons de radioactieve elementen 
als rnetaalpunten in fixe proteine-verbinding gehecht denken of wel 
in colloidale of atomistische (emanatie) verbinding geadsorbeerd (Th . lo), 
speelt zich het spel der electrische verschijnselen af. Dit blijkt hieruit, 
dat het electrocardipgram van een uranium- thorium- of ioniumhart 
27 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl XXX. A". 1921. 
