Physiologie. — De Heer Winkler biedt voor de boekerij der 
Akademie aan de dissertatie van den Heei’ H. W. Stenvers, 
die den titel draagt van: ,, Klinische studie over de functie 
van het cerebellum en de diagnostiek der cerehellum- en 
hruggehoektumoren”. 
Hij voegt daarbij een korte toelichting, om vast te leggen, welk 
belang het door den Heer Stenvers veridchte onderzoek voor de 
kliniek heeft. 
In den laatsten tijd wint de meening veld, dat het cerebellum, 
in samenwerking met de groote hersenen, opeenvolgende coördinaties 
van spierbewegingen binnen een bepaald tijdsbestek mogelijk maakt. 
Babinski heeft die eigenschap diadokokinesis genoemd, daaronder 
verstaat hij de mogelijkheid om snel van de eene handeling tot 
de andere over te gaan. 
Bij eenzijdige aandoeningen van het cerebellum kan de lijder bv. 
niet meer verrichten: snel opeenvolgende pro- en supinatie-bewe- 
gingen met de gelijkzijdige hand, ofschoon elke pro- en supinatie- 
beweging op zich zelf zeer goed uitgevoerd wordt. 
Iets dergelijks geldt ook voor spreekbewegingen. De cerebellaire 
spraakstoornis is gekenmerkt, door langzame lijmerigheid, de af- 
zonderlijke beweging bij de vorming der letters en lettergreepen 
zijn niet scherp van elkander gescheiden, vloeien langzaam in 
elkander. Daardoor verschilt zij van de bulbaire spreekstoornis. 
Spreekstoornissen worden bij éénzijdige cerebellaire aandoeningen 
nu eens wel, dan eens niet waargenomen. Bij dubbelzijdige kleine- 
hersenaandoeningen worden zij nooit gemist (Jeegersma). 
Stenvers verdedigt nu op goede gronden, dat de cerebellaire 
spreekstoornis in samenhang moet worden gebracht met de beteekenis 
die de groote hersenen voor de menschelijke spraak bezitten.’ 
Men weet, dat de overgroote meerderheid der menschen, de 
j’gc/i/.shanders, met de linker voorhoofdskwab der groote hersenen 
spreken. Zal echter die spraak goed en duidelijk zijn, dan is het 
noodig, dat de gekruiste dus i-echter kleine hersenhelft intact is. 
/?(?cA<5h anders hebben cerebellaire spreekstoornissen als de rechter, 
//n;?;5h anders als de linker cerebellum-helft is aangedaan. De over- 
wegende beteekenis, die het linker hersenhalfrond bij de meesten 
onzer voor de spi’aak bezit, vindt men in de daaraan gekruiste 
kleine hersenhelft terug. 
