Scheikunde. — De Heer Jaeger biedt eene mededeeling aan, ge- 
titeld: “Over eenige Condens.atie-groducten van aromatische 
Aklehyden en Aminen” . 
^ 1 . Alhoewel volgens de theoretische voorstellingen van Hantzsch 
en Wernek de mogelijkheid moet bestaan voor het optreden van 
stereoisomere vormen bij condensatie-producten van aldehjden en 
aromatische aminen van het type: — CH=N — zoo was het 
toch gedurende geruimen tijd niet mogelijk gebleken^), om bij deze 
zoogenaamde ,,ScHiFF’sche” basen, gevallen van zoodanige isomerie 
met zekerheid vast te stellen. Eerst in 1906 werden door Anselmino 
enkele gevallen vermeld, waarin stoffen dezer soort in twee ver- 
schillende kristalvormen konden optreden, terwijl beide modificaties 
zich tevens door hunne kleur: geel en rood, sterk onderscheidden. 
Op grond zijner onderzoekingen kwam de genoemde schrijver tot 
het besluit, dat men hier niet slechts te doen had met eene dimorfie 
in den gewonen zin van het woord, maar met eene ware chemische 
isomerie. ‘De argumentatie door hem gevolgd, om te bepleiten, 
dat er bij de gele en i'oode modificatie’s van het o-oxy-m-methyl- 
benzylideen-aniline geen sprake zou zijn van gewone enantio- 
tropische, of van monotropische i-elatie’s tusschen twee verschil- 
lende kristallogratische vormen der verbinding, kan geenszins 
overtuigend heeten. Nochtans schijnt het wel, dat het verschil in 
chemisch karakter van den gelen en den rooden vorm, van welke 
toch de laatste veel gemakkelijker met sloffen reageert, die de HO- 
groep van het molecuul aantasten, inderdaad op eene chemische 
isomerie wijst, waarbij dan, in den zin der WERNER’sche theorie, 
aan de roode modificatie waarschijnlijk de i!rn?i.s’-con figuratie toege- 
schreven zou moeten worden. 
Overigens heeft in het licht der interpretatie van de nieuwere 
onderzoekingen van kristallen met RöNTGENstralen, de vraag naar de 
beslissing tusschen gevallen van ,, fysische” tegeriover „chemische” 
isomerie bij vaste stoffen, eigenlijk geen zin meer; immers onge- 
twijfeld komt aan elk der modificatie’s van polymorfe verbindingen, 
in den vasten toestand ook zeker eene bepaalde en specifieke 
ruimtelijke structuur toe, welke naar alle waarschijnlijkheid 
9 A. Hantzsch en O. Schwab, Ber. d. d. Ghem. Gec., 34, 822, (1901). 
0 O. Anselmino, Ber. d. d. Ghem. Ges. 38, 3989, (1906); 40, 3465, (1907). 
