23 
toch nog steeds storende invloeden schijnen voor te komen, die aan- 
leiding geven tot onzekerheden in de uitkomsten der analyse; en 
dat, althans voor de vier laatste getallen, een omzet mag ondersteld 
worden, die van de totale concentratie weer onafhankelijk schijnt. 
De gemiddelde omzet (ca. 0,0445 Gr. Co in 60 min.) is hier maar 
ongeveer V, van de vroeger gevondene, wat wel in hoofdzaak het 
gevolg te achten is van de kleinere intensiteit der straling van de 
gebezigde kwartslarnp, en bovendien ook samenhangt met een ietwat 
gewijzigden vorm van de vaten. Alle deze metingen hebben dus 
blijkbaar alleen maar relatieve, en geen absolute beteekenis. 
§ 5. Onderling veel beter vergelijkbare resultaten echter werden 
verkregen bij de studie van de beïnvloeding der bovengenoemde 
fotokatalyse door de toevoeging van bepaalde electrolyten. Door 
voorloopige proeven was het namelijk al spoedig duidelijk geworden, 
dat, in tegenstelling met Vranek’s negatief resultaat bij toevoeging 
van zuren, bij de door ons gebezigde, geconcentreerde kobalti-zoai- 
oplossingen, een opmerkelijk sterke invloed van toegevoegde zouten 
op de reactie-snelheid kon worden vastgesteld. Daarentegen had eene 
toevoeging van alcohol slechts onbelangrijke uitwerking. Maar met 
zoutoplossingen treedt zij terstond in uitgesproken mate op, zoodra 
men als zoodanig zouten van sterke basen of sterke zuren bezigt. 
Een katalytische invloed van zulke zouten op fotochemische reactie’s, 
is trouwens ook reeds vroeger aleens geconstateerd, o.a. door Jokissen 
en Reicher * *) bij de fotochemische oxydatie van a.raa/ 2 z««’-oplossingen 
door vrije zuurstof, en door Roloff’) bij de EüER’sche oplossing; 
de laatste vond zelfs één geval, dat van hetzelfde type schijnt te 
zijn als die, welke hier verderop worden besproken. 
Achtereenvolgens werd de invloed nagegaan, die de toevoeging 
van wisselende hoeveelheden kalium-, natrium-, en lithiumchloride 
tengevolge had ; eene tweede reeks van bepalingen werd daaraan 
verbonden, waarin op analoge wijze de invloed van magnesium-, 
beryllium-, en ferricliloricle werd bestudeerd. In de keuze der zouten 
is men beperkt door de voorwaarde, dat alleen de zouten van diè 
kationen hierbij kunnen gebruikt worden, die met oxaalzuur goed 
oplosbare zouten geven; immers bij geringe oplosbaarheid der be- 
treffende oxalaten zou steeds een deel van het kation door het 
tegelijkertijd zich vormende kalium- o xalaat aan de reactie worden 
onttrokken. Daarentegen kunnen deze onderzoekingen eventueel nog 
over de zouten van het ammonium, rubidium, en caesium worden 
b W. P. JoRissEN en L. Th. Reicher, Zeits. f. phys. Chemie, 31, 142, (1899). 
*) M. Roloff, Zeits. f. phys. Chemie, 13, 327, (1894). 
