Scheikunde. — De Heer Jaeger biedt, mede namens den Heer J. H. 
DE Boer, eene mededeeling aan over: „Colloïdale Zwavel- 
verhindingen van het Ruthenium” 
§ 1. Bij het verwerken van resten van rutheniumzouten werden 
het eerst verschijnselen waargenomen, welke op de vorming van 
colloïdale zwavelverbindingen van dit element wezen. De eigen- 
schappen der aldus verkregen colloïdale oplossingen waren merk- 
waardig genoeg, om de optredende verschijnselen meer in het bijzonder 
na te gaan. Omtrent de hierbij verkregen resultaten wordt door ons 
in het volgende bericht. 
Wanneer men aan eene heete oplossing van een zout van het 
vierwaardige ruthenium ' ), hetzij bijv. aan die van het sulfaat : 
Ru{SO^)i, of wel aan eene van eene complex-verbinding* *) als het 
(OH) 
Ru I Br, 
eene oplossing van versch bereid zivavel- 
ammonium toevoegt, dan ontstaat er een bruinzwart praecipitaat van 
RuS^, dat verder geene bijzondere eigenschappen vertoont. Geheel 
anders echter is het gedrag dezer stoffen ten opzichte van elkaar, 
als men de genoemde proef bij lage temperaturen, bijv. bij 0° C. 
uitvoert : onder die omstandigheden toch slaat er een donker, groen- 
zwart praecipitaat neer, terwijl daarboven eene donkergroene, col- 
loïdale oplossing verschijnt. Deze sol is zéér onstabiel; zij wordt 
snel troebel, en zet dan groenzwarte vlokken af van dezelfde ge- 
aardheid als het oorspronkelijke neerslag. De groene oplossing is nl. 
niet anders dan eene colloïdale oplossing van het oorspronkelijke, 
door het zwavelammonium teweeggebrachte neerslag; zij vertoont 
het TYNDALL-effect, en bij de electrische kataphorese blijken de ge- 
dispergeerde deeltjes negatief geladen te zijn. Als deze sol eenige 
uren aan de lucht gestaan heeft, is zij geheel en al uitgevlokt, en 
de bovenstaande vloeistof vertoont dan de gele kleur van de poly- 
sulfiden van het ammonium. De groene sol is veel bestendiger, 
wanneer ze van te voren sterk verdund is ; maar ook dan blijkt zij 
na een etmaal volkomen te zijn uitgevlokt. Noch de toevoeging van 
arabische gom, noch die van gelatine, blijken de stabiliteit der col- 
loïdale oplossing te kunnen verhoogen. 
b U. Antony en A. Luchessi, Gazz. Ghim. It. 28, (II), 139, (1898). 
*) A. Werner, Ber. d.d. chem. Ges., 40, 2621, (1907). 
